Thursday, 2 June 2016

Optimistic, Love and Life


ဒီရက္ပုိင္း က်ေနာ္က ကုိယ္႕ကုိကုိယ္ေျမျမ်ပ္သျဂၤိဳလ္ထားတဲ႔သူလို.။ဘ၀ရဲ႕ အဓိပါယ္ေတြ၊အေတြးအေခၚေတြ
တေမ်ွာ္ၾကီး ပုံေဖာ္ၾကည္႔ဖို႕လည္းမရွိေတာ႕ပါဘူး။ပစၥဳပန္ကုိတည္႕တည္႔ရူ႕ရင္း တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္
ေတာ္လွန္တြန္းလွန္ခဲ႕တဲ႕သူပါ..အသတ္မဲ႕စြာေရႊ႔လ်ာျခင္း၊ ရႊက္ေၾကြေလးလိုလႊင္႔ပါးျခင္းေပါ႔ဗ်ာ။
 အမွန္တိုင္းေျပာရမယ္ဆုိ က်ေနာ္ဟာ အိမ္မက္ရွည္ေတြတေလွၾကီးနဲ႕ ေလွာ္ေနခတ္ေနတဲ႕
ေလွရွင္ဗ်ာ..။ေလွဦးမွာဖန္မီးအိမ္ဆုိတာလည္း မဆုိသေလာက္ အလင္းမူန္ျဖန္႔က်ဲထားတယ္...။
အင္းေလးမွာရႊာတဲ႔မိုး..သီခ်င္းေလးညည္းရတာသိပ္အရသာေတြ႕ခ်ိန္ေပါ႔..။တခ်တ္တခ်တ္ လူးလူးသြားတဲ႕ေလွကိုပဲမယိမ္းေအာင္မေမွာက္ေအာင္ထိန္းရတာနဲ႕ ခရီးကသိပ္မတြင္ခဲ႕ပါဘူး..။
ေရမ်က္နွာျပင္ဆီကလႊင္႔ခက္လာတဲ႕ ေလျပင္းဆုိတာကလည္း သိပ္ေအး၊ ႏွင္းမူန္ ျမဴမုူန္ ေရခိုးေရ ေငြ႕ကလ်ံလ်ံနဲ႕ေရွးဆီကုိ သိပ္မျမင္ရပါဘူးဗ်ာ..။ေလွတတ္နဲ႕ခတ္စဥ္လႊင္႔လာတဲ႔ေရသံနဲ႕ေလွဦးကေရခြဲသံကလြဲပတ္၀န္းက်င္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ရခ်ည္႔။အေဖာ္ဆုိတာ ေလွဦးက ဖန္မီးအိမ္အလဲ႔လဲ႔
ကေလးသာ။သိပ္ခတ္တဲ႔ခရီးမ်ားလာဗ်ာ..။ဘယ္ေလာက္ပဲခတ္ပါေစေလ ဒီေလွေလးကမ္းမကပ္သ၍က်ေနာ္ကေလွာ္ေနခတ္ဦးမွာပဲ..။ဒါကက်ေနာ္ တာ၀န္ပဲေလ..က်ေနာ္လက္ေမာင္းသားေတြ
ျပဳတ္ထြက္သြားရမယ္ဆုိရင္ေတာင္က်ေနာ္ကေလွေနရဦးမွာကလား။က်ေနာ္ရည္ရႊယ္ရာ ဖန္မီးအိမ္ေလးမျငိမ္းသ၍ေပါ႔ေလ။ 
             ေနာက္ျပီး က်ေနာ္စိတ္ထဲရင္ထဲတနုန္႕နုန္႕ခံစားရတဲ႕ေ၀ဒနာတခ်ဳိ႕လည္းရွိတယ္။ထိုအေၾကာင္းမ်ားစေတြးေနျပီဆုိ က်ေနာ္မ်က္၀န္းဟာ မိုးဖြဲေလးလို ေစြလို႕၊ဘယ္လုိေျခေနပဲျဖစ္ျဖစ္က်ေနာ္ကေတာ႔ အျပဳံးေလးနဲ႕ အဆုံးသတ္ေပးလုိက္တာပဲ..။ဘာလို႕လည္းဆုိေတာ႕က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာအျမဲ အေကာင္းျမင္စိတ္ကေလးေမြထားတယ္။အျမဲဆုိလို ကိစၥတိုင္းေတာ႕မဟုတ္ဘူးေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ အတတ္နိုင္ဆုံးေနတတ္ေအာင္ေနရတာေပါ႔။
       အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး က်ေနာ္သိပ္ၾကဳိတ္တဲ႕ ဘာသာျပန္၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္
ကုိဒီေနရာမွာ ျပန္ေျပာျပခ်င္တယ္။ဒီိလုိဗ်..တခ်ိန္ကအမ်ဳိးငသမီးတေယာက္ရဲ႕ကုိယ္ေတြဆုိလည္း
ဟုတ္တဲ႔ ၀တၳဳတိုေလးက..........................................
              ဂ်ယ္ရီဟာ လူတိုင္းရဲ့ ႏွစ္သက္မႈကို ရရွိတဲ႔ လူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အၿမဲပဲ အေကာင္းျမင္စိတ္ရွိၿပီး အရာရာတိုင္းကို အျပဳသေဘာနဲ႔ေျပာဆိုႏိုင္သူတစ္ဦးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာ႔ေၾကာင့္ သူဒီလို အေကာင္းျမင္စိတ္ အၿမဲရွိႏိုင္ပါသလဲလို႔မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ကိုေမးလာခဲ႔ရင္ေတာ့ ....
“ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ဒီထက္ ပိုေကာင္းႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ဗ်ာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႏွစ္ကိုယ္ေတာင္ ခြဲၿပီး လူေတြကို အားေပးႏွစ္သိမ္႔မႈမ်ား ျပဳခ်င္ပါရဲ့” လို႔ ေျပာေလ႔ရွိပါေသးတယ္။
ဂ်ယ္ရီဟာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွ မန္ေနဂ်ာတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး သူ႔လက္ေအာက္မွာ မ်ားစြာေသာ စားပြဲထိုးေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်စ္ခင္စြာ စည္းစည္းလံုးလံုး အလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္။ သူနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတဲ႔ သူေတြ ဒီလို ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္းရဲ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူ႔ရဲ့ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ စိတ္ေန သေဘာထားေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စိတ္အားငယ္ေနသူ စိတ္ဓါတ္က်ေနသူ ကူကယ္ရာမဲ႔ျဖစ္ေနသူေတြကို အားေပးကူညီရာမွာ တကယ္႔ကိုပဲ ပါရမီပါသူ ပါရမီရွင္တစ္ဦးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား သူရဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ဦးဦးမွာ အဆင္မေျပတဲ႔ အခက္အခဲတစ္ခု ေတြ႔ႀကံဳေနခဲ႔ပါရင္ အဲဒီသူကို သူက ေျပာပါလိမ့္မယ္.... “လက္ရွိရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ ဆုိး၀ါးတဲ႔ အေျခအေနမွာေတာင္ ေကာင္းမြန္တဲ႔တစ္ခုကို ရွာၾကည့္ပါ။”
က်မ ဂ်ယ္ရီနဲ႔ ေတြ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ့ ဒီထူးျခားတဲ႔ စိတ္ကို သိလာရၿပီး သူ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလို အေကာင္းျမင္စိတ္ကို အခ်ိန္တိုင္းေမြးျမဴထားႏိုင္သလဲလို႔ စူးစမ္းလိုစိတ္ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ...........
“ဂ်ယ္ရီ.... ရွင္ဟာ သိပ္ကို အေကာင္းျမင္စိတ္ရွိသူျဖစ္တယ္....
အခ်ိန္တိုင္းမွာ အေကာင္းဖက္ကေနၾကည့္တတ္တယ္...ရွင္ ဘယ္လိုမ်ား အဲလိုျဖစ္ႏိုင္တာလဲ”
သူက ေျပာတယ္....“ မနက္ခင္းတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျပာတယ္... ဂ်ယ္ရီ... မင္းမွာ ဒီေန႔ ေရြးစရာႏွစ္ခုရွိတယ္...တစ္ခုက မင္း အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ေနဖို႔.... တစ္ခုကေတာ့ အဆိုးျမင္စိတ္နဲ႔ ေနဖို႔...ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေကာင္းျမင္စိတ္ကိုပဲ ေရြးတယ္”... “ ကၽြန္ေတာ္ မလိုခ်င္တာ အဆိုးတစ္ခုခုျဖစ္လာတဲ႔အခါတိုင္းမွာ အဲဒီ မႏွစ္သက္စရာအေျခအေနရ့ဲသားေကာင္အျဖစ္ ေနမလား.... ဒါမွမဟုတ္ အဆိုးထဲကေန သင္ယူစရာတစ္ခုကို ရွာမလား.... ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယနည္းကိုပဲေရြးတယ္...” “တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔ရဲ့ စိတ္ညစ္စရာ ျပသနာတစ္ခုခု လာေျပာတဲ႔အခါတိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဒါကို စိတ္ညစ္စရာအျဖစ္လက္သင့္ခံလိုက္မလား... ဒါမွမဟုတ္ သူ့႔ ျပသနာရဲ့ တစ္ဖက္မွာ တျခားအေကာင္းဖက္ကၾကည့္ႏိုင္တာေလးတစ္ခုရွိမလား ကၽြန္ေတာ္ရွာတယ္...”
“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ရွင္ေျပာတာ... ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အဲေလာက္ေတာ့ မလြယ္ကူပါဘူး” က်မ ခပ္ျမန္္ျမန္ပဲ ေစာဒက တက္လိုက္တယ္။
“ဟုတ္ပါတယ္... လြယ္ေတာ့ မလြယ္ဘူးေပါ့... ဘ၀ဆိုတာက ေရြးခ်ယ္မႈေတြခ်ည္းပါပဲ.....မင္း ဘ၀မွာ မလိုအပ္တဲ႔ အရာေတြအားလံုးကို ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ပါ.... စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္တာ...၀မ္းနည္း ေၾကကြဲတာ.. စိတ္ပ်က္အားငယ္တာ... ဒါေတြေပါ့....ဒါေတြကိုလႊင့္ပစ္ၿပီးသြားၿပီး
ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အေျခအေနေတြ အားလံုးမွာ ေရြးခ်ယ္စရာတစ္ခုေတာ့ က်န္ရွိခဲ႔တာပါပဲ...
....မင္း ရင္ဆုိင္ရတဲ႔ အခက္အခဲ အေျခအေနတိုင္းကို မင္း ဘယ္လို တုန္႔ျပန္သလဲ.....တျခားလူေတြက မင္းရဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကို လာေျပာင္းလဲေစႏိုင္သလား.....လႊမ္းမိုးေစသလား..... သူတို႔က ေပးတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကို အေကာင္းဆိုရင္ လက္သင့္ခံထားၿပီး အဆိုးဆိုရင္ လႊင္႔ပစ္လို္က္ဖို႔ဆိုတာ မင္းအေပၚပဲ မူတည္တယ္ေလ.... အဲဒါက မင္း ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ဘ၀ကို မင္း ဘယ္လို ေနထုိင္သလဲ ဆိုတာပဲေပါ့...”
က်မ သူေျပာတာကို တကယ္ သေဘာက်သြားတယ္။ မၾကာမွီပဲဲ က်မ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ရာကေနထြက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုကို စတင္ခဲ႔တယ္။ က်မတို႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ႔ၾကေပမယ့္ သူ႔ကို မၾကာခဏဆိုသလို သတိရမိပါတယ္..... က်မ ဘ၀မွာ ခါးသီးတဲ႔ အရာေတြ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာေပါ့.... မလိုခ်င္တဲ႔ ျပသနာေတြကို ရင္ဆိုင္ရတဲ႔အခါမွာ အေကာင္းဖက္ကေန လက္သင္႔ခံတတ္ေစဖို႔ ေရြးခ်ယ္တတ္ေစဖို႔ ဂ်ယ္ရီ သင္ေပးခဲ႔တယ္ေလ။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ က်မ သူ႔ကို မေတြ႔ခဲ႔ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း
သတင္းတစ္ပုဒ္ က်မ ၾကားရတယ္။
မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ဂ်ယ္ရီတစ္ေယာက္ သူ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ ဓါးျမမႈမွာ ဓါးစာခံအျဖစ္ ခံလိုက္ရတာပါပဲ။ ျဖစ္ပံုက.............
ဓါးျပေတြဟာ သူ႔ကို ေသနတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ခ်ိန္လို႔ ဆိုင္ရ႕ဲ့ မီးခံေသတၱာေသာ့ကို ဖြင္႔ခိုင္းခ်ိန္မွာ ေၾကာက္ရြံတုန္ရီေနတဲ႔ ဂ်ယ္ရီက ေသာ႔ကိုဖြင္႔တဲ႔ လွ်ိဳ႕ ၀ွက္ကုတ္နံပါတ္ကို မွန္ေအာင္ မဖြင္႔ႏိုင္တဲ႔အတြက္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သြားၾကတာပါပဲ။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ဂ်ယ္ရီကို
ဆိုင္နီးနားခ်င္း တစ္ဦးက ေတြ႔သြားၿပီး ေဆးရံုရဲ့ အေရးေပၚၾကပ္မတ္ကုသေဆာင္ကို အျမန္ပို႔ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ၁၈နာရီၾကာေအာင္ခြဲစိတ္ကုသမႈအၿပီးမွာ ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္မွာ ဂ်ယ္ရီတစ္ေယာက္ေနခဲ႔ရပါတယ္။
ဂ်ယ္ရီတစ္ေယာက္ ေဆးရံုကဆင္းၿပီး ၆လေလာက္ေနမွ က်မတို႔ ဆံုခဲ႔ၾကပါတယ္။
“ဂ်ယ္ရီ ရွင္္ဘယ္လိုေနလဲ ဒီတခါေရာ အေကာင္းျမင္စရာေလး တစ္ကြက္ေလာက္မ်ား ရွင္ ရွာႏိုင္ဦးမလားရွင့္”
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီထက္မ်ား ေကာင္းႏိုင္ဦးမယ္ဆိုရင္ဗ်ာ.... ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ပြားတစ္ေယာက္ရ႔ႏုိင္ပါဦးမယ္... ကၽြန္ေတာ့အနာရြတ္ေတြမ်ား ၾကည့္ခ်င္လား”
သူ႔အနာရြတ္ေတြကို က်မ မၾကည့္ရဲေပမယ့္... ဓါးျပမႈျဖစ္ေပၚတဲ႔ အေျခအေနမွာ သူ႔ရဲ့ ျဖစ္ေပၚတဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို က်မအရမ္းသိခ်င္လာပါတယ္။
“ဂ်ယ္ရီ ရွင္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ... အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ခံစားရလဲ.... သိပ္ေၾကာက္ေနခဲ႔လား..”
“ကၽြန္ေတာ္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခံရၿပီး ၾကမ္းေပၚ လဲက်သြားခဲ႔တယ္... ကၽြန္ေတာ္ သတိရခဲ႔တာက.... ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ ၂ခုရွိတယ္.... ေနဖို႔ နဲ႔ ေသဖို႔နဲ႔.... ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဖို႔ ေရြးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ”
“အဲဒီ အခ်ိန္က ရွင္ မေၾကာက္ဘူးလား.... သတိေမ႔သြားေသးလားရွင့္”
“အင္း... အဲဒီ အခ်ိန္ကဗ်ာ... အေရးေပၚလူနာျပဳစုတဲ႔သူေတြက သိပ္ေတာ္ၾကာတာဗ်....သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး.... ေကာင္းသြားမယ္.. တလမ္းလံုးေျပာလာၾကတယ္... ဒါေပမယ့့္ဗ်ာ ေဆးရုံ အေရးေပၚခန္းထဲ၀င္ေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြ သူနာျပဳေတြရဲ့ မ်က္ႏွာက ထိတ္လန္႔မႈေတြ ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေၾကာက္တာေပါ့..... သူတို႔ မ်က္၀န္းထဲမွာ ... ဒီလူေတာ့ ေသလူပါပဲ ဆိုတဲ႔ အရိပ္ေတြ ျမင္ေနရတယ္... ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အဆိုး၀ါးဆံုးအခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္တယ္”
“ဒါဆို ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္လဲ”
“အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ခပ္၀၀ သူနာျပဳဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေအာ္ေမးတယ္ဗ်.....ဂ်ယ္ရီ ရွင္ နဲ႔ မတည့္တဲ႔ ေဆးတခုခုရွိသလား” တဲ႔
“ကၽြန္ေတာ္လဲ ..ဟုတ္ကဲ႔..ရွိတယ္ေပါ့... အဲဒီမွာ သူတို႔က လုပ္လက္စေတြ အကုန္္ရပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနၾကတယ္....”
ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္....
“က်ည္ဆံ...က်ည္ဆံေပါ့” .... “ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတည့္ပါဘူးဗ်ာ”
သူတို႔ေတြ ေအာ္ရယ္ၾကတယ္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို ေျပာလိုက္တယ္....
“ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေနဦးမယ္ဗ်..... ကၽြန္ေတာ့ကို အသက္ဆက္ေနဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ ခြဲစိတ္ေပးပါ.... ေသလူ မဟုတ္ဘူးဗ်” ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ့ ေျပာလိုက္တယ္။
ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ခဲ႔ေသာ ဂ်ယ္ရီမွာ သူ႔ကို က်ည္ဆံမ်ား ခြဲစိတ္ကုသေပးခဲ႔ေသာ ဆရာ၀န္မ်ား သူနာျပဳမ်ားကို ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနပါသည္။
သို႔ေသာ္... အရည္အခ်င္းျပည့္ ဆရာ၀န္မ်ားေၾကာင့္တခုတည္းေၾကာင္႔ သူ အသက္ဆက္ရွင္ခဲ႔တာမဟုတ္ပါ..... သူ႔ရဲ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေသာ ထူးျခားတဲ႔ စိတ္စြမ္းရည္တန္ခိုးေၾကာင့္သာျဖစ္ေလသည္။
သူ႔ဆီမွ..... ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း ဘ၀မွာ အျပည့္အ၀ ရွင္သန္တတ္ေစရန္..... ေကာင္းမြန္ျမင္႔ျမတ္ေသာ စိတ္ေနသေဘာထားဟူသည္.... အဆိုးကို မၾကည့္ ..... အေျခအေန အရပ္ရပ္တုိိင္းမွာ အေကာင္းဆိုတာကို ရႈျမင္တတ္ေစရန္္..ႏွင္႔ ထုိကဲ႔သို႔ေသာ စိတ္ထားသည္ အရာရာကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ေစေသာ အရာျဖစ္သည္... ဆိုသည္ကို သူမ သင္ယူခဲ႔ရေလသည္။ .တဲ႔..။
       ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ႔ ဒီလိုပါပဲ..က်ေနာ္ ဂ်ယ္ရီ ကုိသိပ္အားက်သြားတာကလား။သူလို
ေရာ က်ေနာ္ေတြ႕ၾကဳံခဲ႔ရင္ဘယ္လိုအေကာင္းျမင္နုိင္မလည္း..။ေသခ်ာတယ္က်ေနာ္တုန္လွဳပ္ေကာင္းတုန္လွဳပ္ေနလိမ္႔မယ္ဆုိတာ။ဘာလို႕လည္းဆုိက်ေနာ္ဟာ ဂ်ယ္ရီလိုစိတ္ခံရွိမွာမဟုတ္ေသးဘူး၊ဂ်ယ္ရီေလာက္မျပည္႔စုံေသးဘူး...။တုိခ်ဳပ္ရရင္ေတာ႕ က်ေနာ္ ဂ်ယ္ရီ ျဖစ္ခ်င္တယ္။
ဒီစိတ္အေျခခံကလည္း ခြင္႔လႊတ္ျခင္း၊သည္းခံျခင္း၊ေရာင္႔ရဲတတ္ျခင္းအေျခခံကုိး။
          က်ေနာ္စာေတြအရွည္ၾကီးေရးေနမိေနတယ္.....။အင္း..က်ေနာ္၀မ္းနည္းေနတာလည္းျဖစ္လို႕ေနမယ္။ ဒုိင္ယာရီေရးေနက်က်ေနာ္ဟာဒုိင္ယာရီကုိေက်ာ္လြန္လာတာလည္းျဖစ္မယ္..။
ဒီေနရာကလည္း က်ေနာ္ဒုိင္ယာရီစာရႊက္အပုိင္းအစလိုပါပဲ။က်ေနာ္၀မ္းနည္းမူ႕ကလည္းသိပ္ကုိ
မအီမသာစရာျဖစ္စရာပါပဲ။ကုိယ္ဒဏ္ရာကုိလက္နဲ႕ဖိထားရခ်ိန္ တျခားသူကုိေထြးေပြ႔အားေပးေနရတဲ႕ပုံမ်ဳိး။ နာက်င္ျခင္းနဲ႕ပတ္သက္ျပီးမည္သူကုိမွ မနာက်င္ေစလိုဘူး။အဒီခံစားမူ႔မ်ဳိးက်ေနာ္က
ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိတာကုိး။
                     တေန႔ညက ၁၂နာရီထိုးၾကီးဖုန္းက၀င္လာလို႕ၾကည္႔ေတာ႔အိမ္က။ အေမသံကဖုန္းထဲမသဲကြဲ။ ´ဟလုိ...သားေရ..ငါ႔သား..အေမေျပာတာၾကားရလား..´ အသံေလးထပ္ခါခါ
အေလာတၾကီးနုိင္လွတဲ႕သံနဲ႕အေမ။ဘာမ်ားလည္းလို႕စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ ဖုန္းျပန္ေခၚမွပဲ...............
´သား..သားညီေလး ဘာလုပ္ေနတာလဲ...´´
``အိပ္ေနတာေနမွာေပါ႔အေမ...ဘာျဖစ္တာလည္း..´´
``ေအး..မင္းညိီ ၈နာရီေလာက္ကဖုန္းဆတ္တယ္..အသံလည္းတုန္လို႕..အေမကရိပ္မိလို႕
သားငယ္ငုိေနတာမလားေမးမွ..ဟုတ္တယ္.တဲ႕..´´
``ေစာေစာကေတာ႔အေကာင္းၾကီးပါအေမရဲ႕..က်ေနာ္လည္းဘာမသိရပါလား..´´
``ေအး..သားက်ေတာ႔သူကရွိန္လို႕ေနမွာေပါ႔..မေျပာရဲလို႕..သူေကာင္မေလးနဲ႔အဆင္မေျပလို႕..´´
စိတ္ထဲနည္းနည္းေတာ႕ က်ေနာ္အလိုမက်ဘူး..။လူငယ္ကိစၥကုိအေ၀းကဘုမသိဘမသိမိဘေတြ
ကုိအပူလွမ္းေပးတာနဲ႕တူတူပဲ..၊လူတုိင္းနာက်င္ခံစားခ်ိန္ထီးက်န္ခ်ိန္မိဘကုိအရင္သတိရတာမဆန္းပါဘူး..ဆန္းတာက ကုိယ္႔လူငယ္ကိစၥကုိ၊ကုိယ္တုိင္ေျဖရွင္းရမယ္႔ကိစၥအစဆုံးေတာ႕ေျပာျပီးမ်က္ရည္က်ဖို႔မလိုပါဘူးမိဘေရွ႔။ သားသမီးမ်က္ရည္က်မွေတာ႔ ဘယ္မိဘကစိတ္ေကာင္းမလည္း..ဒါကုိသေဘာမက်တာ..အလိုမက်တာ..။က်ေနာ္လည္းခံစားရခ်ိန္ မိဘနဲ႕ေျပာတုိင္းအတတ္နိုင္ဆုံးအေပ်ာ္စကားေတြပဲေရႊးေျပာတယ္..တခ်တ္တခ်တ္အေမကေထာက္မွသာ နည္းနည္းငုိင္
သြားေငးသြားေပမယ္႔ ခ်တ္ျခင္းျပင္နုိင္တယ္..။က်ေနာ္တေယာက္တည္း..ငုိခ်င္ငုိမယ္မ်က္ရည္က်ခ်င္က်မယ္..ဒါေပမယ္႔ကိုယ္႔အေပၚယုံၾကည္အားကုိးသူေတြ၊မိဘေတြေရွ႔ေတာ႔ဘယ္ေတာ႕မွမ်က္ရည္မက်ဘူး..။ကဗ်ာေတြထဲသာအေမကုိဖက္ျပီးငုိခ်င္ငုိမယ္..တကယ္လက္ေတြ႕ဘ၀မွာေတာ႔
က်ေနာ္မ်က္ရည္ေၾကာင္႔အေမကုိေတာ႕ေသာကမေပးဘူး..။ထားေတာ႔..အၾကီးဆုိေတာ႕လည္း..
ဒီလိုပါပဲ..အေမကုိေျဖသိမ္႔ျပီး..ဖုန္းခ်လုိက္ေတာ႕တယ္.....။
         ဒီသုံးေလးရက္တြင္း က်ေနာ္စကားလုံးေတြရွာတယ္ ..ဒီေကာင္ကုိဘယ္လိုစကားလုံးေတြ
နဲ႔ေျဖသိမ္႔ရမလဲ..ဘယ္လိုခြန္အားေပးရမလဲ..ေတြးရင္သူ႕မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲခတ္ရင္းသားေန
တယ္.။သူ႔အစ္မဆီ..သူ႔အကုိၾကီးဆုံးဆီလည္းဖုန္းဆတ္ျပီးငုိသတဲ႕..။က်ေနာ္ေတာ႔သူကရွိန္လို႕
ေနမည္။ထမင္းစားခ်ိန္ဆုိမ်က္နွာေလးငုံ႕သာစားရွာသည္။သူအေနရပိုခတ္မွာစုိးလို႕..ေနာက္ေတာ႔က်ေနာ္အခန္းထဲပဲအျမဲေနေတာ႕တယ္။က်ေနာ္မေျပာေသးတာက သူစိတ္သူဘယ္ေလာက္
ထိန္းကြပ္နုိင္မလဲ..ဘယ္ေလာက္ခုိင္မာမလဲ..ေတြးရင္းေစာင္႕ၾကည္႔ေနတာျပီးေတာ႔..ခ်ဳပ္တီးမူ႔အဆုံး သူလိုလိုပြင္႔အန္က်လာခ်ိန္ကုိက်ေနာ္ေစာင္႔ေနတာ။  ။က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ
ေတာ႕ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာေတာ႔အမွန္ပါပဲ..။အိမ္မွာက သူကအေနရိုးဆုံး၊အေအးဆုံးအတည္ဆုံးစကားအနည္းဆုံးသူ။ျပီးေတာ႕ ဇာတိမွာသူလိုအရႊယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားဆုိးတဲ႕
ဥာဏ္ေလးေတြကုိယ္စီရွိေနၾကတဲ႔ၾကားကသူကထူးထူးျခားအေနေအးျပီးအသာက္စားအေပ်ာ္ပါးကင္းလြန္းသူလည္းျဖစ္ေနတယ္။ဒါေပမယ္႕ သူႏွလုံးသားဟာအဲသည္ေလာက္ထိနူးညံ႕လိမ္႔မည္
ေတာ႔တကယ္မထင္ခဲ႕ဘူး။
           အေၾကာင္းျခင္းရာဆုံးသိဖို႕ ကုိယ္မွာစုံးစမ္းရေမးျမန္းရနီးစပ္ရာသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ၊သူ
ေကာင္မေလးနဲ႔နီးစပ္ရာလူေတြေပါ႔..။အင္းး.....သိရေတာ႕လည္း အခတ္သား..။သူနဲ႕သူေကာင္မေလးကအသတ္ေတာ္ေတာ္ကြာလြန္းတယ္..။သူေကာင္မေလးက က်ေနာ္ထက္ပင္ သုံးႏွစ္ေလာက္ၾကီးေနသည္ကုိသိရတယ္..။တြဲလာတာေလးႏွစ္..အိမ္နဲ႕လည္းသိတယ္။အားလုံးလည္းစီ
စဥ္ျပီးမွ တျခားဘက္ကစိတ္မပါေတာ႕သလိုအေျခေနျဖစ္လာသလိုေပါ႔။တခ်ဳိ႕ေတြကေတာ႔ အေနေ၀းျခင္းေၾကာင္႔လိုယူဆၾကေပမယ္႕က်ေနာ္ကေတာ႕ဘယ္ေတာ႕မွမယူဆ။ေလးငါးဆယ္နွစ္ေလာက္ေ၀းေနရတဲ႔အေျခေနမ်ဳိးကုိေတာ႔လက္ခံခ်င္ေကာင္းလက္ခံေပးလို႔ရေပမယ္႔ တစ္နွစ္ႏွစ္ႏွစ္
တြင္းကေတာ႔ သိပ္ကုိျမန္ဆန္လြန္းပါတယ္။လူတုိင္းဟာသူ႔ဗီဇနဲ႕သူပါ...။စိတ္ဓာတ္မခုိင္မာရင္
ဘ၀လက္တြဲျပီးမွဒီလိုကိစၥေတြလည္းၾကဳံနုိင္တာပဲ...အဆိုးထဲကအေကာင္းေတြးရင္ေတာ္ေသးတယ္လိုေျပာရမယ္။ညီကေတာ႕ အတုိင္းတာတခုထိေတာ႕ခံစားေနရမွာျဖစ္ေပမယ္႔အလြန္ကြ်န္
ၾကီးေတာ႔ကုိယ္႔ဘ၀၊မိသားစု၊ပတ္၀န္းက်င္၊ရည္ရႊယ္ရာေတြထိခုိက္ေလာက္တဲ႔ထိေတာ႔မခံစားေစ
ခ်င္ဘူး။ျဖစ္နိုင္မယ္ဆုိ သူ႔ရင္ထဲကနာက်င္မူ႕ေတြက်ေနာ္အကုန္သိမ္းပိုက္ယူခ်င္ပါတယ္..။က်ေနာ္ဟာ ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ႕သူေတြကုိမနာက်င္ေစခ်င္တာက်ေနာ္ရဲ႕ရိုးရွင္းတဲ႕အတၱပါ။ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ႕သူေတြအားလုံး အျပစ္ကင္းတဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္မူ႔မ်ဳိးရရွိေစခ်င္ပါတယ္။
       ေနာက္တေန႔ေတာ႔ က်ေနာ္ကအခန္းထဲစာဖတ္ေနခ်ိန္သူက မေျပာမဆုိထိုင္ကန္ေတာ႕တယ္..က်ေနာ္လည္းေၾကာင္ျပီးအထက်ေနာ္ကုိရူိတ္ၾကီးတငင္အၾကာၾကီးဖတ္ငုိေတာ႕တာပါပဲ။ ဘာမွမေျပာနုိင္ရွာဘူး။က်ေနာ္ေလသူကုိျပန္ဖက္ထားျပီးသူေခါင္းေလးပြက္သပ္ထားေပးရုံ
ကလႊဲျပီးစကားလုံးေတြရုတ္တရက္ရွာမရခဲ႔ဘူး။ တခ်ိန္ထဲမွာက်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းထိုအေၾကာင္းရာနဲ႔ပတ္သက္ျပီးခံစားေၾကကြဲေနရပါတယ္..က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ခင္ျမတ္နိူးရတဲ႔အရာေလးဟာသူ
ခ်စ္ျခင္းတရားတခုကုိရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားတဲ႔သတင္းေလးဖက္ျပီးစအခ်ိန္ေပါ႔..။က်ေနာ္ညီကေတာ႕
သူအားကုိးရာသူ႕အကုိၾကီးတေယာက္ရင္ခြင္မွာ အဆုံးမဲ႕ငုိေၾကြးေနေလရဲ႕။ က်ေနာ္ကေရာ....
ဟုတ္ပါတယ္..က်ေနာ္လည္း ရင္ထဲ ငုိေၾကြးေနပါတယ္..။ က်ေနာ္ရင္ထဲသိပ္ကုိနာက်င္ေနပါတယ္။က်ေနာ္ ကဗ်ာေတြဟာလည္းခ်တ္ျခင္းေသဆုံးသြားၾကသလိုပါပဲ။
                ဒီခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ထံမွီခိုေနတဲ႕ညီတေယာက္ရဲေၾကကြဲမူ႕ကုိပဲက်ေနာ္ေျဖသိမ္ေပးနုိင္ဖို႔
စကားလုံးေတြရွိရမယ္၊ခြန္အားေတြရွိရမယ္ဆုိတဲ႔သတိနဲ႕က်ေနာ္ ဒဏ္ရာကုိဖိသိပ္ထားရတယ္။
ဒါက က်ေနာ္တြက္သိပ္ျပီးမခတ္ခဲခဲ႔ပါဘူး...က်ေနာ္ဟာ   ဘယ္တုန္းကမွယုံၾကည္မူ႔
ကင္းမဲ႔ျပီးေဆာက္တည္ရာမဲ႕အေျခေနမ်ဳိးမွာမေနခဲ႔ဘူး။ဘာလို႕လည္းဆုိေတာ႕က်ေနာ္က ဒီေလွ
ေလး မလူးဖို႕မယိမ္းဖို႕ ေလွာ္ခတ္ေန၇တဲ႕ ပဲ႔ကုိင္ရွင္တေယာက္မို႕ေပါ႔။ က်ေနာ္ေသြးအသားေတြ
အားအင္ကုန္ခမ္းေျခာက္သြားေတာင္ က်ေနာ္အသက္မ်ွင္းမ်ွင္းမ်ွရူခြင္႔ရခ်ိန္ထိ ၊ရည္ရႊယ္ရာကမ္းမေရာက္သ၍ က်ေနာ္ ဒီပဲ႕ကုိထိန္းရမယ္႕လူလို႕ခံယူထားရင္းအခု က်ဴပ္ရင္ထဲရွူိတ္ငင္ေနတဲ႕မ်က္ရည္ေတြတန္႕သြားဖို႕စကားလုံးရွာေနရသည္။
       အေတာ္ၾကာတဲ႕ထိငုိျပီးမွ က်ေနာ္ပုခုံးေပၚစီးက်ေနတဲ႕သူမ်က္ရည္ေတြကုိသူလက္နဲ႕ျပန္သုတ္ေပးရင္ စကားဆုိရွာသည္။
  `` က်ေနာ္႕ကုိ အခ်ိန္နည္းနည္းေပးပါ ကုိၾကီး..ကုိၾကီးကဒီပုံစံမၾကဳိတ္တာသိေပမယ္က်ေနာ္မခံစားနုိင္ေတာ႕လို႔ပါ..´´
က်ေနာ္က သူပုခုံးကုိအသာပုတ္ရင္း..
``ရပါတယ္ကြာ..ငါကမင္းဘယ္ေတာ႕ပြင္႔အန္က်လာမလည္းေစာင္႔ေနတာပါကြ..ရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး..မင္းေက်နပ္သေလာက္အားအင္ကုန္ခမ္းတဲ႕ထိငုိပါ..အခ်စ္ဆုိတာမိန္းမေတြေယာက်္ားေတြမခြဲျခားဘူးတကယ္ခ်စ္ရင္တကယ္နာက်င္ထိခုိက္ရတာပဲ..ငုိပါ..မင္းအားရေအာင္..´´
ျပီးေတာ႕သူဘာစကားမွမဆုိပဲ က်ေနာ္႔အိပ္ရာေပၚသူထုိင္ခ်ျပီးေခါင္းေလးငုံ႔ေနတယ္.။
ကေနာ္က စကားဆတ္ဆုိရင္ ...
``ညီ..မင္းတစ္ပတ္ေလာက္လည္းရွိျပီ..စားမမွန္အိပ္မမွန္ေနေနတာ..တို႕လည္းမၾကည္႔ရက္ဘူး၊
မင္းစိတ္ခံစားမူ႕ကုိ တို႕ကပိတ္ပင္လုိ႕ေတာ႕မရဘူးကြာ..ေအး..ဒါေပမယ္..ခ်စ္တတ္ဖို႕လိုတယ္ကြ..ခ်စ္တတ္ဖို႕လိုတယ္..။´´
သူထံမွ ဘာခြန္းတုန္႔သံမွမၾကားရဘူး..။
``ဒီခ်ိန္မွာမင္းတေယာက္တည္းတသီးတသန္႔မေနသင္႔ဘူး..မင္းစိတ္ဒဏ္ရာေတြထပ္ရဖို႕ လြမ္းေဆြးသီခ်င္းေတြနားမေထာင္နဲ႕ေလ..ျပီးေတာ႔ မင္းကုိ နာက်င္ေစမယ္႔ဘယ္လုိအမွတ္တရမဆုိသိမ္းမထားနဲ႕ေလ..လႊင္႔ပစ္ရဲရမယ္..။..´´
သူဆီကဘာမေျပာ။ေနာက္က်ေနာ္႔အခန္းမွာက ေလးဘက္ေလးတန္နံရံေတြကအစက်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ျမတ္နိုူးရေသာအမွတ္တရမ်ားအျပည္႔ကရွိေနျပန္သည္ကုိက်ေနာ္က...
``..ဒီမွာၾကည္႔စမ္း..ညီ..မင္းကမွမင္းသိပ္ခ်စ္တဲ႕သူကုိခ်စ္ခြင္႔ရခဲ႕ေသးတယ္..ငါကငါသိပ္ခ်စ္ျမတ္နိူးသူကုိခ်စ္ခြင္႔ေတာင္မရခဲ႔သလို အျမဲလည္း အၾကဳဴိဆုိမခံခဲ႕ရပါဘူးကြာ..မင္းျမင္မွာေပါ႔..ဒီအခန္း
ထဲက ပစၥည္းေတြအမွတ္တရေတြအားလုံး၊ငါတယုတယသိမ္းထားတယ္ကြ၊ငါျမတ္နိူးေနဆဲပဲ..၊
ဟုိတခါမင္တခါ၀တ္လုိက္တဲ႕အက်ီ ၤေလးဟာလည္းငါ႔အတြက္အမွတ္တရမို႕ အျပင္ေရာတာေတာင္ေတြ႕တာနဲ႕ ငါ႔ကုိယ္ေပၚကအက်ီ ၤနဲ႕မင္းကုိလူၾကားထဲအတင္းခြ်တ္လွဲခုိင္းခဲ႕တာမွတ္မိဦး
မွာေပါ႔..၊အဲဒီခ်ိန္တုန္းကေတာ႕မင္းနားမလည္စြာငါ႔ကုိတမ်ဳိးထင္ခ်င္ထင္မယ္..ဒါမယ္႔ဒါငါ႔အတြက္အမွတ္တရေတြ၊ငါသိပ္ျမတ္နိူးတဲ႔အရာေတြေပါ႔..ဒါေပမယ္႔မင္းသိလားညီ...ဒီအမွတ္တရေတြအားလုံးက ငါ႔ကုိဘယ္ေတာ႔မွနာက်င္မူ႕ကုိမေပးနုိင္ဘူး။ငါခ်စ္တာကျငင္းပယ္ခံရျခင္းေတြကုိ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ခ်စ္ခင္ျမတ္နိူးတာ..။သူက ငါ႔ကုိလက္ခံမွ၊သူကငါ႔ကုိျပန္ခ်စ္မွ ဆုိျပီး႕ရလာတဲ႔အတၱနဲ႕ငါ႔ကုိငါခ်စ္မိတာမဟုတ္ဘူး..ဒီမွာၾကည္႔စမ္း..ေဟာဒီဖိနပ္ေလး၊ေဟာဒီမွာသူေသာက္သြားတဲ႔ေရဗူးေလး၊ေဟာဒီမွာ သူလက္ေရးအပုိင္းအစေလး ေဟာဒီမွာသူကြ်တ္က်ေနခဲ႕ဆံႏြယ္ေလး ၊ေဟာဒီမွာ အင္းၾကင္းပန္းစၾကၤာေလး ၊ဟုိမွာေမြးပြရုပ္ေလး အို..အမ်ားၾကီးကြာ..အမ်ားၾကီးပါ
ေဟာဒီတခန္းလုံးနံရံ႕မ်က္နွာက်တ္ေတြကအစ ငါ႔ေသြးငါ႔ေခြ်းငါ႔စိတ္ကူးေတြနဲ႔မအိပ္မေနငါပုံေဖာ္ခဲ႕တာ..ေဟာသည္အမွတ္တရေတြတပုံတအပင္နဲ႔အခန္းထဲငါတေယာက္တည္းနွစ္ရွည္လမ်ားစြာငါေနခဲ႔တာ..ေအး..ဒါေတြဘယ္ေတာ႔မွငါ႔ကုိနာက်င္မူ႔မေပးဘူး..ဒါေၾကာင္႔ငါလႊင္႔မပစ္ဘူး၊အျမဲ
သိမ္းထားဦးမွာ.။ငါ သူ႕ကုိခ်စ္တယ္ဆုိတာသူသိတယ္..ဆုိတဲ႕ခ်စ္ျခင္းမ်ဳိးထက္ငါပိုခ်စ္တာကြ။ .´´               
             ဘုရားေရ..က်ေနာ္ကဘာေၾကာင္႔ေပါတ္ကြဲေနသလိုမ်ဳိးညီကုိေျပာေနမိတာပါလိမ္႔ဗ်ာ..။
ဒီေန႔ကတိုက္တုိက္ဆုိင္က်ေနာ္ေလွဦးက ဖန္မီးအိမ္ေလးဟာဖ်တ္ခနဲ႔မူတ္ျငိမ္းခံလုိက္ရသလိုသတင္းတပုဒ္ဟာေလးျပင္ေလးတသုတ္လို႔က်ေနာ္႔ေလွဦးက ဖန္မီးအိမ္ေလးမူတ္ျငိမ္းခဲ႔ရျပီေလ။..
က်ေနာ္မေက်နပ္ေနတာမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး..၊သိပ္ကုိေက်နပ္ပါတယ္ဗ်ာ..၊သူ႔ရင္ထဲကဘယ္ေတာ႔အလင္းတန္းေလးေတြ႕မလည္းဆုိတာသူထက္က်ေနာ္ပိုလိုလားေတာင္းတမိခဲ႕တာမ်ဳိ..၊ထိုအလင္းတန္းေလးဟာ က်ေနာ္မဟုတ္ခဲ႕သည္တုိင္ေပါ႔..။
က်ေနာ္တို႕အခန္းေလးဟာ ခတၱမ်ွျိငိမ္သက္သြားတယ္။
``ညီ..မင္းက ငါ႕ထက္အမ်ားၾကီးကံေကာင္းခဲ႔ပါတယ္ကြာ..မင္းခ်စ္တဲ႕သူဆီက ၾကင္နာတဲ႕ခ်စ္ျခင္းနဲ႕တုန္႕ျပန္မူ႔ကုိမင္းကအခ်ိန္အတုိင္းအတာထိရခဲ႔ပါတယ္..။တကယ္ေတာ႔ကြာ တို႕မသိတဲ႕
အေၾကာင္းရာတဖက္မွာသူတို႕အေတြးနဲ႔ကုိက္ညီတာတုိ႕မဟုတ္တာကုိနားလည္ေပးနုိင္ရမယ္ေလကြာ..။သူတို႔ေရႊးခ်ယ္မူ႕ကုိလည္းတို႕ ေတြနားလည္ရမယ္၊။တို႕ေတြကခုခ်ိန္ထိသုညထဲကေဖာက္ထြက္ဖို႕ၾကဳိးစားေနရတုန္းေလကြာ..။တို႕ခ်စ္တဲ႕သူေတြဟာဘယ္လိုအေျခေနမ်ဳိးမွာမဆုိ ျမင္႔ေနရမယ္၊တင္႔ေနရမယ္၊ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ္..ဘယ္သူေၾကာင္႔ျဖစ္ျဖစ္တို႔ေက်နပ္ရမယ္..။ညီ..မင္းစိတ္ေလွာင္အိမ္တံခါးကုိဖြင္႔ေပးလုိက္စမ္းပါကြာ..၊ျပီးေတာ႔..ဟုိးးးးးးအျမင္႔ဆုံးထိပ်ံေနတာကုိ မင္း
ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကည္႔ျပီးျပဳံးေနစမ္းပါ..အခ်စ္ဆုိတာအဒါကြ..။.´´

ကုိယ္ေတြ႕ၾကဳံရတဲ႕အေျခအေနတခုေပၚၾကည့္ျပီးအေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ ကုိယ္စိတ္ထားေလးကုိယ္ ေနတတ္ထားတတ္လာေအာင္ေနမယ္ဆုိတျခားတဘက္မွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ဆႏၵ လုပ္ခ်င္တာဆႏၵတခုတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးတြန္းအားျဖစ္ေစတာပဲ။
 ငါကေတာ႔ တခါတေလ ကုိယ္ကေရႊးခ်ယ္လို႔မရတဲ႕အခါကံတရားကသူ ့ဟာသူေရႊးခ်ယ္ေပးတာ ၊ ၾကဳံခြင့္ရတာအေကာင္းဆုံးပဲျမင္တယ္။။ငါမျပတ္သားနုိင္တာကုိ သူကျပတ္္သားနုိင္ေအာင္လုပ္ေပးတာကုိး။လြယ္ေတာ့မလြယ္္ဘူး အေကာင္းျမင္စိတ္ေလးေတာ့ထားနုိင္္ဖို ့ခံနုိင္ရည္ေတာ့ရွိရတာေပ့ါ။
   နာက်င္ျခင္း..၊ေၾကကြဲျခင္းစိတ္ခံစားမူ႕ဆုိတာ လူတိုင္းေတြ႕ၾကဳံခံစားရမွာပဲ..လူဆုိတာလည္းကုိယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္နိူးၾကတဲ႕ သတ္မဲ႕ ပစၥည္းေလးေတြ ၊ ငွက္ကေလး၊ေၾကာင္ကေလး၊ေခြးကေလးေတြကအစ ဆုံးရူံးရရင္နာက်င္ေၾကကြဲၾကေသးတာပဲကုိး ..လူတေယာက္ကလူတေယာက္ကုိသူခ်စ္ခင္ျမတ္နိူးရသူနဲ႕ လမ္းခြဲရရင္ ၊ဆုံးရူံးရရင္ နာက်င္ေၾကကြဲရတာေတာ႕မဆန္းပါ။ကုိယ္ကပတ္သက္ခ်င္ေပမယ္႕အျခားတဖက္ကခါးခါးတူးတူးျငင္းပယ္ခဲ႕ရင္ ကုိယ္႔ရဲ႕အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ကုိယ္ ..ေၾသာ္..ငါရွိရင္သူစိ္တ္ညစ္ႏြမ္းရမယ္၊ငါ႔အျပဳအမူတုိင္းကလည္းသူတြက္ မသာယာနုိင္ဘူး၊ ငါဘယ္လုိၾကဳိးစားၾကဳိးစားသူ႔အတြက္အဆင္မေျပဘူးဆုိ..ကုိယ္က သူ႕ကုိခ်စ္တဲ႕သူလား..၊သူ႕ရဲ႕တုန္႕ျပန္မူအေပၚအေျခခံျပီး ကုိယ္ကုိကုိယ္ ခ်စ္ေသာအတၱနဲ႕ခ်စ္တဲ႕သူလား..အရင္ဦးဆုံးေတာ႕ခြဲျခားသိရမွာေပါ႔..။သူ႕အေပၚတကယ္ခ်စ္ရင္ သူ႔စိ္တ္ခ်မ္းေျမ႔ေစရာ ၊သူစိတ္သက္သာရာအတုိင္းရွိပါေစ..။
  ဒါဆုိ ကုိယ္႔စိတ္နာက်င္မူ႕လည္းေျဖသာနုိင္မယ္ ကုိယ္ကုိကုိယ္လည္း ေက်နပ္စြာရင္႔က်တ္စြာျပဳံးနုိင္မယ္။ ငွက္ကေလးဆုိတာ ေလွာင္အိမ္ေလးထဲထည္႕ျပီး က်လိက်လိအသံေလးနားေထာင္ျပီးခ်စ္ဖို႕မွမဟုတ္တာ..ငွက္ကေလးက်လိက်လိအသံက သူစိတ္ခ်မ္းသာရာလြတ္လပ္ရာေကာင္းကင္ဆီ ပ်ံသန္းဖို႕ေတာင္းဆုိတဲ႕သူ႕ဘာသာေဗဒသကားသံေလးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ႔..။ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ႕သူက ပ်ံသန္းခ်င္ေနျပီဆုိ ကုိယ္က ေလွာင္အိမ္ေလးတခုအျဖစ္မေနပါနဲ႕..ကုိယ္ရင္ကုိဖြင္႔ျပီး ဟုိးး...မိုးအျမင္႔ဆုံးထိသူပ်ံပါေစ..ငွက္ဆုိတာလည္းပ်ံေနမွပိုလွတာကုိး။ပန္းပြင္႔ေလးေတြဆုိတာလည္း သူဟာသူဖူးအာပြင္႔ေနတာကုိက ပိုလွပါတယ္..။တို႕ေတြဟာ ဂ်ယ္လီလိုလူသားျဖစ္ရမယ္..။ဘ၀ကုိအတတ္နိ္င္ဆုံးအေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ျဖတ္သန္းရမယ္။
           ငါတို႕ဘ၀ေတြဒီထက္မကၾကဳိးစားရဦးမယ္ဆုိတာကုိအသိေပးလုိက္တဲ႕အၾကီးမားဆုံး
ရင္းနွီးျမွပ္နွံလုိက္ရတဲ႕တန္ဖိုးေတြေပါ႔ကြာ..။
(သစ္ရြက္မွာ).....ေၾကြတာ ရွိရင္ ေဝတဲ့ အဘိဓမၼာ ကပ္ညိပါျပီးသား..
ဗမာျပည္သားဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကေတာ႔
ပန္းဆုိတာ..
တစ္ပြင္႔ေၾကြျပီးရင္ တစ္ပြင္႔ေ၀တာပဲတဲ႕
ေၾကြေနတာကုိက ေ၀ေနျခင္းပဲေလ..တဲ႕..
ကုိယ္႔အဘိဓမၼာ ဟာ ကုိယ္မွာ ကပ္ျငိပါျပီးသားပါ.....

ငါတို႕အဘိဓမၼာကုိဒီထက္မကေၾကညပ္ေနရမွာေပါ႔..။...´´

ျပီးတာနဲ႔သူ႔ထိုင္ေနတာကုိက်ေနာ္ေပြ႔ယူျပီး က်ေနာ္တို႕ ညီအစ္ကုိနွစ္ေယာက္ 
တင္းတင္းၾကပ္ဖက္ထားၾကေတာ႔တယ္..
က်ေနာ္တို႕ေနာက္ထပ္မ်က္ရည္မက်ေတာ႔ဘူး။
သုိ႕ေသာ္...က်ေနာ္တို႕ကုိယ္စီရင္ထဲ..မ်က္၀န္းမွာမိုးေတြေစြေနပါလိမ္႔မည္...။
ထို႔အတူ...အျပင္မွာလည္း..
မိုးပြင္႔မ်ားသည္ေစြေစြေလးရႊာေနလ်က္ရွိေတာ႕သည္..။

Saturday, 30 April 2016

တို႕ရဲ႕ေရႊသုႏၵရီေလး ေပ်ာ္ေစသတည္းး...

တစ္ေယာက္တည္းလွ်င္
ငါ ရွိေနခဲ့စဥ္
ဒီလို ရွိေနတတ္ခဲ့ျခင္းကလဲ
ငါ့ရဲ႕ ဗီဇ တစ္ရပ္ပမာ
ျဖစ္တည္လာခဲ့.....ျဒပ္စင္သားထု...ဆိုစို႔ဗ်ာ
ျပီးေနာက္ေတာ့
ငါ့
``လိုအင္မ်ား ဒုိင္ယာရီ-စာရင္း`` ေပါ့ဗ်ာ
နွ င္ း ျမဴ သို႔ သြ ား ရ ာ လ မ္း ။

``သူမ စကားသံေတြ
ငါ့အပါးမွာ
ထပ္နား ခိုမွီ။

အခုလို ႏြမ္းတဲ့ ညဥ့္ဦးယမ္ တစ္ရပ္
အေတြးေတြကိုလဲ
အရွည္ခ်ဲ႔ ေနခဲ့မိ
အဆန္းတၾကယ္ေတာ့လဲ မဟုတ္ပါဖူး။

သစ္တိုပင္အို
ျမင့္မားစြာ အရိပ္မိုးထားရာ ေန႔လည္ခင္းမွာငါထုိင္ကာ
ျပံဳးတဲ့ ေမရဲ႕ ပုံတူကို ေရးဆြဲေနခဲ့ဖူး။
(ေဘာလ္ပင္ မင္-အစိမ္းနဲ႔)

ညက
သူမဆိုင္ရာ စကက္ခ်္ အေၾကာင္း
ထပ္ေတြးေနခဲ့ျပီး
လြမ္းေဆြးျခင္း ပိုမိုလာခဲ့ပုံ
သူမဟာ ငါ့ တရား တစ္ပုဒ္ပမာ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့၏။ ။
-----------

.ေရွးက်က် ဘန္ဂလို
အဲဒီပန္း ျခံရုံထဲက
လိုင္းရစ္အိုအို သစ္ရႊက္ပင္ သစ္ရြက္ေတး
....နားဆင္ ေနအပ္ပါ့......................

.ညေနတိုင္ရင္

လမ္းရဲ႕ တဖက္ကမ္း
အဲ......

တဖက္ကမ္းလမ္းရဲ႕ ညေန တိုင္ရင္
ကုကၠဳိန္းညဳိ တန္း ပင္ဖ်ားအိပ္စက္ အိပ္တန္းငွက္တို႕သံသာၾကားရျပန္မိ
စိမ္းျမ အရပ္မွ
ပ်ံလာခဲ့ကာ
အိပ္တန္းတက္ ေနာက္က် ငွက္
ငါ။

(သစ္ရြက္မွာ)
......ေၾကြတာ ရွိရင္ ေဝတဲ့ အဘိဓမၼာ ကပ္ညိပါျပီးသား
မွ်သာ

......ဘဝရဲ႕ လိုင္းရစ္ေတး။ 
ျမဳိ႕သူမယ္ရဲ႕ အပ်ိဳစင္ တစ္ဦးနဲ႔
အခ်စ္ျဖစ္ခြင့္
အခုထိ ငါ ရနိုင္ခဲ့ျခင္းေတာ့ မရွိ
ဒီအတြက္လဲ ငါ့မွာ ေနာက္ထပ္ ေျပာစရာ
ဘာမွ မရွိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး။

ငါ အဖ်ားတက္လို႔
လာေမးမည့္သူ 
....မရွိ
ႏႈတ္ခမ္းေႏြးေလး အိမ္လာလည္ရင္ ေကာင္းမယ္။

ကုကၠဳိရြက္စိမ္း.....ယိမ္းခါ
ဂါထာ အညိဳ
...အိုသည့္ သစ္ကိုင္း
ညေနရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း
အမႈန္ ဒါမွမဟုတ္ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြပဲလား
ျမဳိ႕သူမယ္ ဂရပ္ဖ္ ငါ ျပဳစုမယ္။

....ေျပးသြားခဲ့
သစ္ရြက္ (+) (-) တစ္စုံလိုပဲ
ေကာင္းကင္ ဆိုသူနဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ငွက္ကေလး။

ငါ သြားေရာက္ခဲ့ဖူးရာ ....၎အေဝး။
ထုိစဥ္က
သူမနဲ႔ ည
ဒါမွမဟုတ္ ...သူမရဲ႕ ည
ထိုညရဲ႕ ျမက္မ်ား
ငါအေတြးေတြ ညင္သာသိမ္ေမြ႔ေနၾက....လို႔
ငါ ဝန္ခံေခ်။

ေက်ာေပၚပိုးလို႔တီတာရီစရာထီေထြကာေျပာၾကား
``အဲဒီရက္က လဆမ္း ဆည္းဆာမွာ
သူမ
သိပ္ကို ရႊန္းပေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကို
ငါ့ ျပန္တမ္းဒုိင္ယာရီ မွာ ေဖာ္ျပမယ္..။


ဒီအတြက္လဲ
ငါ့မွာ အပမ္းမၾကီးလွပါဖူးဗ်ာ။

....``အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ နာဖ်ားျခင္းသို႔
သြားၾကျပီ ဟု ယူဆရသည္။ ငါကေတာ့
ျပဳမူေနက် ေတြးျခင္းေတာျခင္းျဖင့္ပင္
အသက္ဆက္၍ ေနရေပသည္။ ျမင္ေတြ႔
ရသည့္ ငွက္ကေလး ဟူသည္မွာ သူမ ဟု
ပိုမို သိသာလာခဲ့ေတာ့သည္။ ။``
......(ငါ့ ေျဖာင့္ခ်က္ တစ္ခု.....မွ။)

အရာ တစ္ခုခုမွာ
စူးစိုက္ျပီး နက္ရႈိင္းကာ လွပ
သူမရဲ႕ မ်က္ဝန္း တစ္စုံ
``သင့္ရဲ႕ ဆႏၵ
.....ထုံးေနွာင္ရန္ ငါ တတ္နိုင္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ။

မေျပာပေလာက္တဲ့ ငါ့ဝင္းပခ်ိန္ေလးနဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ။

သုႏၵရီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕
တစ္ေန႔တာ .....အခ်ိန္ကုန္ဆုံးပုံဆိုင္ရာ
(ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ရဲ႕)
ကေပါက္တိ-ကေပါက္ခ်ာမွ် ``မီမိုမ်ား``
........ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာတဲ့
ကမၻာ တစ္ခုနဲ႔ ငါ နီးစပ္လာရပါဦးမယ္။


ငါတို႔လဲ ဘဝေတြ မဲ့ေနခဲ့ၾကသလို
ၾကယ္စင္ မရွိ....အရုဏ္လဲ့လဲ မရွိ
ေမွာင္အတိက်ေနခဲ့ၾက ညေတြကို
.......မုန္းတယ္။

အခ်ည္းနွီး ရြတ္ဖတ္ေနၾကတဲ့
....တရားေသေတြကိိုေရာ။

ငါ့အတၱကို ငါ
ျပန္ျပီး ညာေနသလို မျဖစ္ခ်င္ပါဖူး

သာမည အေတြးေတြနဲ႔
ေခတ္ၾကီး တစ္ခု
သြားေနပုံကလည္း ခပ္ေနွးေနွးမွ်
ေတးမ်ားနဲ႔အတူ
ေခၽြလွဲခံေနၾကရ 
ငါတို႔ရဲ႕ ဘဝေတြ မ်ားမ်ားစားစားပဲ

ငါ ေတြးေခၚေနတာေတြက
စာရင္းအင္း သိပ္မမ်ားလွပါဖူး
``ေပ်ာ္ရႊင္
လြတ္လပ္
ျငိမ္းခ်မ္း.............`` ထိုမွ်ေလာက္ပါပဲ..

ထုိ႔အတူ
သူမ ေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္..လက္မ်ဳိးမွာငါ႔ဘ၀ကုိအပ္ခ်င္တယ္..
သူမေပ်ာ္ရႊင္ေစကမၻာမ်ား  ငါပုခုံးနဲ႕ထမ္းတင္ဆုိတင္၀ံ႕..
ကမၻာသည္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားသည္ ဤေရႊသုႏၵရီမေလးအားေပးၾကေစဟု...
ငါ႔ဒုိင္ယာရီေတးပုဒ္၌ သမုတ္အပ္ကုန္၏။

Sunday, 10 April 2016

တို႔ရဲ႔ေႏြဦးပန္းပြင္႔ေလး

တ်ာနီျမန္းခ်စ္နူတ္ခမ္းတုန္တုန္ေလးဟာ
တို႕ရဲ႔ေႏြဦးပန္းေလး ျဖစ္တယ္..

ေျခလက္ေခါင္းခါစည္း၀ါးနရီပုိင္နိုင္လွသည္႔ ေရႊသုႏၵရီဟာ
ကၾကဳိးသြယ္တဲ႕ တို႕ရဲ႕ေႏြးဦးမယ္ေလးျဖစ္တယ္...

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ

ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ

ကုိယ္႔ၾကည္႔ခ်င္တဲ႔ ရုပ္ရွင္ဟာ

စြယ္ေတာ္ရြက္ကေလးလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတယ္။


ေရႊေတာင္ပံေတြလဲ မလိုေတာ႔ပါဘူး

ေခတ္ကေခတ္လိုလြင္႔ပါေစသား

အခ်စ္က အခ်စ္လုိ ပြင္႔ပါေစသား

သူမပန္၀ံ႕လည္း ..

တို႕ရဲ႕ေႏြဦးပန္းေလးဖူးပြင္႔ေနျမဲ..။

Saturday, 26 March 2016

ေႏြဦးကမၻာခ်ည္သားအ၀ါ


ငါ့အိမ္ေရွ႕က ပိန္းပန္းေလးေတြအနီး
ည တစ္ည ေရာက္ရွိေနခဲ့
``ည.....လို႔ ဆိုမွေတာ့
သြယ္လ်တဲ့ ၾကယ္ဖ်တ္လက္ေလးေတြနဲ႔ အတူ
လမင္းတစ္ခုလဲ အပါအဝင္ပဲေပါ့။

အျပန္လမ္းမွာအျမဲငါထုတ္ထုတ္ၾကည္႔ရတဲ႕
စကရင္ေပၚက
အဲဒီ မ်က္နက္ဝန္း``အာဂ်င္ဒါ``
သူမရဲ႕ မ်က္လုံးတစ္စုံနဲ႔
အခုပဲ ငါ မ်က္နွာမူလိုက္တယ္
မွီတြယ္ရာ ထူးေထြ......မရွိသူတစ္ဦးရဲ႕
``လြတ္လပ္စြာ ၾကည့္ခြင့္``...လို႔ ထပ္ျပီး ဆိုမယ္။


ငါ သတိရတိုင္း ေကာင္းကင္ကုိေမာ႔ၾကည္႔ေနတယ္..

သူမ ဖ်က္လက္ေတာက္ပ ၾကယ္ေလးတလုံးလုိေတြ႔ရတယ္..
အေကာ့ညြတ္ဆုံး သဇင္ျဖဴေတြနဲ႔လဲ သူမ တူတယ္
ေကာင္းကင္ယံက ငါမွတ္သားထားတဲ႔ သူမ ၾကယ္ပြင့္ျပိဳးျပက္သံေလးေတြကိုေရာပဲ...
သူမရဲ႕ လည္တိုင္က ျမည္သံခၽြင္တဲ့ ဆံစမ်ား၏ပြတ္တုိက္သံ
ကစားစရာအရုပ္ေလးမ်ားသူမကုိယ္တုိင္ဖန္တီးျပီးသည္႔အခါ
ျမဴးတူးတတ္တဲ႔ရယ္သံခြ်မ္ခြ်မ္ေလး..
ျပီးေတာ့ သူမရဲ႕ အၾကည့္မ်က္ဝန္းတစ္စုံကို
ဂုဏ္ျပဳလိုက္တဲ့ သေဘာပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ..
ငါ ရင္ခုန္ေနတာကို တင္စားၾကည့္မိတာပဲ ျဖစ္မယ္။


 ခ်စ္သူမယ္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္း ပန္းဆီေရာင္ နီျမန္းမႈကို

``ၾတိဂံဆန္တဲ့ ....ေတး``လို႔ ငါက အမည္ၾကမ္းတစ္ခု
.......ေပးခဲ့ကာ
ဘာလို႔ အဲဒီလိုဂဲၾသေမၾတီဆန္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့
ငါက ရွင္းမျပတတ္ခဲ့ျပန္ပါဖူး
``ၾကိဂံေတးေလးကို ငါ ထိနမ္းေနခ်င္လို႔ပဲ...ေနမွာ``လို႔
``၃-၁၇ ေအ၊အမ္``ဆိုသူက
သူ႔ယူဆခ်က္ကို ေျပာေနေပမယ့္
.............ငါက ဘယ္တုန္းကမွ
အရပ္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ဂရုစိုက္ေလ့ မရွိခဲ့ပါဖူး။
ငါကဤအရပ္ေဒသနဲ႔ကင္းကြာေအာင္တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတတ္ေလ႔ရွိတယ္။
ငါတိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ လွဳိက္စားေလာင္ျမိက္တယ္..
တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။

``မင္းကို ငါ ခ်စ္တယ္....``လို႔
ကမၻာေပၚမွာ ေရွးအက်ဆုံးနဲ႔
ထံတ်ာေတ အျဖစ္ဆုံး ဒီဝါက်ေလးကိုပဲ
...............ငါက
မျပဳမျပင္ မူရင္းအတိုင္းပဲ သုံးႏႈန္းလိုက္မယ္
.................သူမ
ငါ့့အနီးအနားေလးမွာ တစ္ေန႔လည္လုံး နီးပါးမွ်
သူမရဲ႕ ခ်ည္သား၀ါအက်ီ ၤေလးလွပေၾကာင္းအျပင္
ပန္းေရာင္အက်ီ ၤေလးအေၾကာင္းလည္းခ်ီးမႊမ္းထုံးခဲ႔ဖူး
ေနလည္ခင္းတစ္စငါ့အေပၚ စိတ္မရွည္- ျငိဳျငင္ၾကလု နီးပါးမွ်။

သူမရဲ႕ အက်ႌေပၚက
ကဗ်ာလိုင္းရစ္ေလးကို ငါ ဖတ္ၾကည့္ေနခဲ့မိ
ဖို႔မို႔တဲ့ အထားအသိုကိစၥ
ခုေတာ့လဲ
``ေလာကၾကီးဟာ ၾကမ္းရွရွ-အရာျဒပ္....``လို႔
ငါ မထင္မိေတာ့ျပန္ဖူး
(ေတာ္လ္စတြိဳင္းလိုမ်ိဳး)
......``ဘဝဟာ အနွစ္သာရ မရွိ
ဘာညာ``......ဆိုျပီးလဲ ငါ မေျပာခ်င္ေတာ့ျပန္ပါဖူး။

အမ်ားျပည္သူ အလုပ္ပိတ္ရက္ တစ္ရက္လိုပဲငါ့ရဲ ရက္အားတစ္ခုအျဖစ္
ရင္မွာ ရွိေနပါမယ္...
ခ်စ္ရသူမယ္ရဲ႕ စကားေျပာသံ တီးတိုးသံအစ္ေလး............
ဘယ္ဆီမွာလႊင္႔ပ်ံေနပါလိမ္႔။
အဲဒီလို
လက္သည္းရွည္-သစ္ရြက္ေလး အသံတီးတိုးရင္
``အရင္းနွီးဆုံး``......လို႔ အဓိပၸာယ္ ထြက္ပုံရတယ္။

သူမ ဘယ္ေန႔ကဘယ္လိုျပဳမူသည္ကစ
သူမ နူတ္ခမ္းပန္းဆီမဆုိးသည္႔ေန႔ယမ္မ်ား
အထူးတလည္ျဖင္႔ သူမ လက္သည္းျဖူျဖဴေလးေတြပကတိတုိင္း
ျဖဴခြ်န္ထားတတ္သည္......ဟု ဆိုလွ်င္ အဲဒီလိုေျပာျပျပီးေတာ့မွ
သူမကို ဂရုစိုက္ေနသူ လူတစ္ေယာက္...လို႔
ငါကိုယ္တိုင္က အတိအက် ဝန္ခံသလို ျဖစ္သြားခဲ့။

ေတးအလိုက္...ဒါမွမဟုတ္ ရစ္သမ္
တစ္ပိုင္းတစ္စ အဲဒီ ``လိုင္းရစ္မေလး``က
ငါ့ကို မ်က္ေစာင္းေလးနဲ႔ ၾကည့္ခဲ့ျပန္ပါေရာ
``ခက္တယ္ဗ်ာ``
......အထည္းက်န္ျဖစ္ျခင္းက လြဲ၍
ဒီလက္သည္းျဖဴေလးရဲ႕ အနီးက လူတစ္ေယာက္မွာ
စြန္႔လႊတ္ဆုံးရႈံးစရာ ဘာမွ မရွိတာပဲ။

ငါ မၾကားခ်င္ဆုံး
စကားသံေတြမွန္းသိ၍
သူမ ခပ္ေအးေအးေလးပဲ ေျပာေနခဲ့ျခင္းလား
ဒါကို ငါ သိခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။

ငါ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလို
``.ေနထဲမွာ ၾကမ္းေပ့ဆိုတဲ့
မုန္တိုင္းအနီေတြ
စျပီး တိုက္ခတ္ေနၾကျပီထင္တယ္........``
တိုက္မယ္ဆိုရင္လဲ အစီအစဥ္တက်ေလးနဲ႔
``ခုလို ၾကိဳတင္သတိေပးမႈေလးနဲ႔ ဆို
ေတာ္ေသးတယ္...လို႔ ဆိုရမလားလဲ ငါ မသိခဲ့ပါဖူး။

ဒီ ညရဲ႕
.........ကြဲရွတဲ့ အသံေတြ
သစ္ရြက္ ဆုတ္ျဖဲေၾကမြမႈေတြပဲလား
ျပတင္းကတဆင့္
ငါ့ဆီသို႔ လာေရာက္ပြန္းထိၾကျပီးေနာက္..
ငါ မွားယြင္းခဲ့အရာမ်ား
......သီးျခားျဖစ္ေပၚေနလိုခ်င္တယ္
......ဒီေျမကမၻာမွာ
မွားယြင္းခဲ့ျခင္းရဲ႕ အမည္ကို
ဒီေနရာမွာ ငါက ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပလိုခဲ့ပါဖူး။

စာပြဲမွာ ထိုင္ျပီး
ပန္းခ်ီေၾကာင္းမ်ားပါ၀င္သည္႔စာအုပ္
စိတ္လက္မပါ
........ငါ ဖတ္ရမလား
ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေလာက္လဲ
......ေသာက္ရရင္ ေကာင္းမယ္
(ဒီအခ်ိန္ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးေတြ ပိတ္ျပီ
..........လို႔ ျငိမ္တိတ္ျခင္းက ေျပာတယ္)
အလင္း မီးမွိတ္
ငါ အိပ္ရရင္ ေကာင္းမလား
``သမီးေတာ္ေလးတစ္ဦး``....အေၾကာင္းက
ညအိပ္မက္မွာ ပါလာခဲ့ဦးမယ္..
အခုတေလာ ငါအိပ္ရင္းေယာင္ေယာင္ေခၚေနတတ္ျပန္တယ္..
အသိ၀င္လာခ်ိန္တိုင္း ငါရင္ထဲမေကာင္း..
၀မ္းနည္းစိတ္နဲ႕ပဲ..
ရြက္ေၾကြညမွာ အျပင္ထြက္ျပီး လမ္းသလားမယ္
နာရီ စက္သံ......၄-၀၀ ေအ၊အမ္ ရွိျပီ..
(ဒါလဲ မေကာင္းလွပါဖူး။)
 စိတ္တည္ျငိမ္ဖို႔ အျမဲၾကိဳးစားေနသူလူတစ္ေယာက္
(အနည္းဆုံး) ...သူမအေပၚျဖစ္ျဖစ္ မွားယြင္း
......ခဲ့ျပန္ျပီနဲ႔ တူတယ္
``သူမကၾကင္နာတတ္ျပီးသိမ္ေမႊ႕ေနက်ပါ``
အဲဒီ ငါ့ဆင္ေျခေလးေလာက္န႔ဲလဲ
ဒီည နွစ္ျခိဳက္
အိပ္ေပ်ာ္သြားဖို႔ရာ လုံေလာက္ေနခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဖူး။

သူမနဲ႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ခပ္ပါးပါး အထိ တစ္ရပ္
ဤအခန္းငယ္ထဲက ၾကယ္စင္မ်ားကုိၾကည္႔ျပီးေရတြက္ၾကည္႔ျပန္ေရာ..
ပုံတူ ပန္းခ်ီကားကို ေရးဆြဲကာ
``ဒါဟာ အနုပညာပါပဲ......``လို႔ ဆိုခဲ့ရင္
သူမနဲ႔အတူရွိေနျခင္းကလည္းသိမ္ေမႊ႔ၾကည္နူးတဲ႔ အနုပညာလုိ ငါဆုိလိုခဲ႔ခ်င္တယ္။

ဆံစလြင့္ေတြက
လက္သည္းျဖဴခြ်န္ေလးသတင္းကို ထုတ္လႊင့္ေနခဲ့ၾကတယ္
``ဒီလူတစ္ေယာက္ေတာ့ ေၾကြျပီ...``လို႔လည္း
အဲဒီသတင္းမွာပဲ တီးတိုး ေဖာ္ျပၾကေသးတယ္
အနီရဲရဲ..သူမ နုူတ္ခမ္းနီ
ထိုမွ်ရဲရင့္သူေလးရဲ႕ အခ်စ္သီခ်င္း ငါဆုိေနခဲ႔တယ္ညယမ္မ်ား။

ငါတို႔ ေနွးေျဖးစြာ ေဝးသြားၾကတဲ့အခါ
ခင္းျဖန္႔တဲ့ မိုးေလး စဲသြားတဲ့အခါ
ခူးလိုက္ရင္ ႏြမ္းသြားမွာလဲ စိုးတဲ့အခါ
ေခတ္ေပၚဂႏၳဝင္ ဒီေန႔လည္ေလး ျပီးသြားတဲ့အခါ
အေနနီးကပ္ အတူရပ္စဥ္အခိုက္
ခ်ယ္ရီေရာင္ အက်ႌ ခ်ိတ္ထမီမည္းေလးနဲ႔
.......အဲဒီခ်ည္သားမေလးကို
ၾကယ္ေတြစုံတဲ႔ည ပန္းခ်ီကားေလးလိုမ်ိဳး ငါ တပ္မက္မိတဲ့အခါ....
..သိပ္ခ်စ္တာပဲ..လို႔ေျပာေျပာျပီးေထြးေပြ႔ထားခ်င္ေတာ႔တာပါပဲ။
ေႏြဦးကမၻာဆီငါ ...ေျခဦးလည္႔ခ႔ဲ...
ပိေတာက္၀ါမ်ားစစ္ခ်ီေတးဆုိျပီး..ပန္းငု၀ါေတြ ငုိေၾကြးရမယ္႔ေခတ္...
အဲသည္ေခတ္ေရာက္သည္႔အထိ
ပိေတာက္၀ါမေလးအား တေန႔တယမ္မွ မေမ႔..
သစၥာသည္ ..
ပိေတာက္ေတြလည္း ေ၀ေစ..ပန္းငု၀ါေတြ
ေနာက္တဖန္ မေၾကြေစသား..လို႕
ဤညယမ္မွာ ငါသီဆုိမိသည္။
ခုေတးဗ်ာသီျပီးေနာက္မွသတိရတယ္..
သၾကၤန္မယ္ေလးကဗ်ာေတးခ်ဳပ္တင္ရင္ေကာင္းမည္လားဟု
 ခ်ီတုံခ်တုန္....။




Sunday, 3 January 2016

ဒုိင္ယာရီထဲက ကြ်န္ေတာ္နဲ႕သုည


[ ၁ ]
ကံၾကမၼာသည္ ( ျဖတ္သန္းခဲ႔ရေသာ ) တရံေရာအခါ သည္ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ား ဟန္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္ ။ ငရဲမီးပူးကပ္ေနေသာ ေနေရာင္ျဖစ္သည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လက္ဖဝါးေပၚက အသက္လမ္းေၾကာင္းသည္ လင္းတလွည့္ မွိန္တလွည့္ ျဖစ္ေနေသာ လွ်ိဳဝွက္ခ်က္မ်ားကို သိုမွီးထားတတ္သည့္ သူမျဖစ္သည္ ။ ကြ်န္ေတာ္ ရဲ႕ေန႕ တစ္ေန႕ သည္ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္ခြါသြားေသာ ေျခရာမ်ားေပၚ တရြတ္တိုက္ပါသြားတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ အရိပ္ဟာ မသိမသာ သူမ ဆီက မႈန္ဝါး လြင့္စင္ေနပါတယ္ ။
[ ၂ ]
အေမွာင္ရက္လုပ္ထားသည့္အခ်ိန္မွာ ေအးျမစြတ္စိုေသာ ႏွင္းေငြ႕ ႏွင္းမႈန္မ်ား ႏွင့္ ေဆာင္းဦးေပါက္ကာလေလးကို ျဖတ္သန္းသြားလာမိတယ္ ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားသိမ္းဆည္းထားတဲ႔ ျပတိုက္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္လိုက္ရဲ႕ ။ တညလုံး ႏွင္းဆီ မီးလွ်ံေတြ ခုန္ကေနသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္ လကၤာတစ္ပုဒ္ကို ခရမ္ေရာင္သစၥာပန္းမ်ား ႏွင့္ သီကုံး ရြတ္ဆိုရင္း ညရိပ္ညေရာင္သည္ တလႊာခ်င္း ခြါခ်ေနျခင္းေတာင္ မသိရေတာ့ ။ အရုဏ္ဦး အရုဏ္ဖ်ား ထြန္းညွိေနသည့္ လမ္းေလးဆီ ေငးေမာရင္း အိပ္မက္ တျခမ္း က ပဲ႔ေၾကြသြားတယ္ ။ညယံ၏တျခမ္းလုံးသူမပုံရိပ္မ်ားမၾကာခဏေတြ႔ရသည္။
သူမသည္ က်ေနာ္၏ေဆာင္းဦးႏွင္းပြင္႔ျဖဴေလးျဖစ္သည္။
[ ၃ ]
ကြ်န္ေတာ္ ခ်စီေရတြက္ထားေသာ ကံေကာ္ရြက္မ်ားကို မီးရထားတစ္စင္းက ႀကိတ္ေခ်ျပီးမွ ထြက္ခြါသြားပါတယ္ ။
`` တနာဂတ္လုံး ´´ ကြ်မ္းေလာင္ျပာက် အေမွာင္မ်ားျပိဳစင္းလာတယ္ ။ သန္ေခါင္ယံတိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားတြင္ ဆြတ္ပ်ံ႕လိႈက္ေမာတမ္းတသံမ်ား တေငြ႕ေငြ႕ ပူေလာင္ေန၏ ။ အနီးအနားရွိေသာသူမ်ား လည္းသတိမထားမိၾကပါဘူး ။ ကြ်န္ေတာ္႔အသံကို သူတို႔လည္း မၾကားေစလိုခဲ႔ ။ ကြ်န္ေတာ္ သစၥာတရားကို ရင္ထဲမွာ ျဖဴျဖဴစင္စင္လႊင့္ထူထားပါတယ္ ။မီးလုံးေလး ေထာက္ခနဲ႔ပိတ္ခ်လုိက္ေတာ႔
အခန္းထဲမွာ ၾကယ္ေလးေတြ မူန္မႊားစြာလဲ႕က်ေနတယ္..နဖူးေပၚလက္တင္ျပီး ၾကယ္ေရာင္မြဲေလးေတြဒီလိုပဲ အေတြးမဲ႔ ေငးၾကည္႔ရညေပါင္းမ်ားခဲ႔ျပီ..။ခဏအၾကာမီးလုံးေလးျပန္ထအဖြင္႔..မီးလုံး
ကေလးဟာ... ျငိမ္ျငိမ္ေလး ရပ္ေနျပီး....အိမ္ေရွ႕ျပတင္းမွာေတာ့ က်ြန္ေတာ္ဟာ............ခပ္မွိန္မွိန္ေလးပဲ လင္းေနခဲ့ပါတယ္။ပကတိအထီးက်န္မူ႔မွာ ကြ်န္ေတာ္႔ ေလသံကုိ ဟုိးးးးးးးးအနိမ္႔ဆုံးထိခ်ခဲ႕ပါတယ္။
ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ကုိယ့္နာမည္ေရွ႕မွာ ဘာမွ မရွိ...ကုိယ့္နာမည္ေနာက္မွာလည္း ဘာမွ မရွိ...ေနာက္..ကြ်န္ေတာ္႔ ေလသံကုိ ဟုိးးးးးးးးအနိမ္႔ဆုံးထိခ်ခဲ႕ပါတယ္။အေမွာင္ထဲမွာ ျဖဴျဖဴစင္စင္လႊင္႔
ထူးထားတဲ႔ အလံကေလးဟာ တဖ်က္ဖ်က္ လႊင္႔လူးလို႕..။
[ ၄ ]
ေရႊဝါေရာင္ အလင္းတန္းမ်ားၾကား က ဒီဇင္ဘာ ရဲ႕ေအးစက္စက္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ရွည္လ်ားလွ၏ ။ တခ်က္တခ်က္ ကိုက္ခဲလာေသာေလျပည္သည္ ရန္သူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ဓားခ်က္လို ပီသလွ၏ ။ ည သည္ အေမွာင္ထဲမွာ ေသေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ထဲတြင္ ေမးခြန္းမ်ားစြာ အလယ္မွာ မေရရာျခင္းမ်ားတင္းက်ပ္လွ၏ ။ `` ည ´´ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ သည္ ျမားတန္းလန္း ျဖင့္ေရာက္လာ၏ ။
|| ည ||
အလင္းမႈန္စုေဝးေနတဲ႔ ရပ္ဝန္း
စံပယ္ေရာင္မုသား မွာ ေပ်ာက္ရွ
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ
အေမွာင္ကလည္း လမင္းကိုကိုက္ဝါးလို႔
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ
အခါလင္႔ ေနဝင္ရိုးရီ
မလွမ္းမကမ္း လြင္တီးေခါင္မွာ လြင္႔ပါး
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ
ေဆာင္း ညဥ္းသံသြဲ႕သြဲ႕လည္း
ႏွင္းတသုတ္ရိုက္ႏွက္ျခင္း ကို ခံစား
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ
ငါ တို႔ အစားထိုးေပ်ာက္ဆုံးေနျပီ ။
က်ေနာိကဗ်ာမေရးျဖစ္တာၾကာျပီ..ဒုိင္ယာရီသုံးအုပ္ေျမွာက္မွာ က်ေနာ္ကုိက်ေနာ္ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ႕တယ္..။
[ ၅ ]
နံရံေပၚက နာရီသံ တခ်က္ခ်က္ၾကားမွာ မဟူရာက်စ္ဆံျမီးေလး တရမ္းရမ္းျဖင့္ ညက ကြ်န္ေတာ္ ကို က်ီစား ရယ္ေမာေနပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ ရဲ႕ ေႏွာင္တြယ္ျမတ္ႏိုးျခင္းဆိုတာ
ခေရပန္းကေလး ကိုယ္သင္းရနံ႕ တယုတယ ဖမ္းဆုပ္ေနသလိုမ်ိဳး ၊အလင္းမရတဲ႔သစ္ရြက္ က ေနေရာင္ကို တမ္းတမ္းတတ ရြတ္ဆိုေနသမ်ိဳး
ကြ်န္ေတာ္ က သူမ ကို သတိရျခင္းဆိုတာပုဇင္းရင္ကြဲကေလးဟာ ရင္အုံပြင့္ျဖာထြက္မတတ္ ေတးသြားကို တသက္တာဝဋ္ေၾကြးတစ္ခုလိုေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းေနသလိုမ်ိဳး
ေနပူခံျပီး အရိပ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသလိုမ်ိဳး
သူမ နဲ႕ပက္သက္ တဲ႔ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္းဆိုတာ ေစတီေတာ္ ရင္ျပင္က ဆည္းလည္းသံေအးေအးေလး ကို ေျခစုံရပ္ ရို႕က်ိဳး သလိုမ်ိဳး
သူမ နဲ႔ ပက္သက္ျပီး တိတ္ဆိတ္ဆြံ႕အျခင္းဆိုတာ ဝက္အူရစ္ကေလးထဲထည့္အၾကပ္ခံ ရတဲ႔ ဝါရွာကြင္းေလး လိုမ်ိဳး
ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ျခင္းဆိုတာ ဝါဆိုလျပည့္ေရာက္ျပီဆိုတာ နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာညာသံေပး ေအာ္ဟစ္ျပီး သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ ဆိုတာနဲ႔ ေသမယ့္ရက္ကို လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ေနရတဲ႔ ကင္ဆာ 
ေရာဂါသည္ လိုမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္႔ေခါင္းက ဆံျဖဴေလးတေခ်ာင္းျမင္ရတုိင္းဆြဳဲနူတ္ၾကည္႔ခ်င္ေပမယ္႕ သူမက" မနူတ္နဲ႔ ပြားတယ္"..ဆုိသံေလးျပန္ၾကားရတုိင္းလည္း ထိုဆံျဖဴေလးကရွိျမဲရွိေနသလိုမ်ဳိး
သူမ
သူမ
သူမ
ေက်ာက္သားနံရံေတြ အရည္ေပ်ာ္ သြားေအာင္ ေအာ္ေခၚ ေနမိတယ္ ။ သူမ..ဒီထက္ပိုမိုေတာက္ပလႊင္ဖို႕ ကုိယ္႔မွာအေထာက္ပံ႔နည္းတယ္..သူမဒီထက္ပိုမိုေတာက္ပရမယ္၊သစ္လြင္ရမယ္..
က မ ၻာ ေျမ မွာ သူမ အသက္ရႈသံေတြ စိမ္းလန္းစိုေျပဖို႔သစ္ပင္ေလးမ်ားစိုက္ပ်ိဳးခဲ႔ပါတယ္ ။ သာယာေသာေတးသြား မ်ားနားဆင္ဖို႔ ေက်းငွက္ ကေလးမ်ား ကို
အစာေရစာ ေကာင္းမႈျပဳ ျပီး ေမတၲာပို႕ဆုေတာင္းခဲ႔ပါတယ္ ။ သူမ ေနာက္ထပ္ ေမြးဖြားခြင့္ရတဲ႔ အခါ ကမ ၻာေျမ
သန္႔စင္ဖို႔ အကုသိုလ္ တရားနဲ႔ အတူ လူသားမ်ား ရဲ႕ အမုန္းအာဃာတ တရားမ်ား ကို ကြ်န္ေတာ္ စႀကၤာဝဠာ အျပင္ဘက္ သယ္ေဆာင္သြားခ်င္ပါတယ္ ။ သူမ ေနထိုင္ရာျမိဳ႕ နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ေနထိုင္ ရာ ေက်းလက္ တကယ္ေတာ့နီးနီးေလးထင္ရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အလင္းႏွစ္ယူဇနာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာ ေနပါတယ္ ။ နံနက္ခင္းသတိရျခင္း
အလင္းတန္း နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ႕ ဘာသာေဗဒ ဟာ သူမ အတြက္ ျခင္တစ္ေကာင္ ေအာ္ျမည္သံလို
နားစည္မွာ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္ ။ မနီးခင္ က ေဝးရတဲ႔ အျဖစ္ ဟာ မငိုခင္ က ရႈိက္ရသလို
မဆူးခင္ က ထြင္ ရသလို ဆတ္ဆတ္ ခါခါ နာက်င္ရပါတယ္ ။တကယ္ေတာ့  သုည ´´ ကို တမ္းတေနေသာ သူရူးတစ္ေယာက္ အိပ္မက္သည္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္သည္ ။

[ ၆ ]
သုည ကိုတမ္းတေနေသာ သူရူးတစ္ေယာက္ အိပ္မက္သည္ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္သည္ ။
 သူမ က ၾကယ္ကေလးမ်ား ေငးရင္းရယ္ေမာတတ္ပါတယ္ ..ဒါက ေမာင္ရင္ဆုိင္းထမ္း၊ဒါက ေဖ်ာက္ဆိပ္ၾကယ္ ၊ ဒါက ရွင္ေမႊးလြန္းနဲ႔မင္းနဒၵာၾကယ္..ဒါကေရႊလိပ္ၾကယ္..သူမမသိေပမယ္႕
 သူမ က ၾကယ္ကေလးမ်ား ေငးရင္းရယ္ေမာတတ္ပါတယ္။ သူမ က ေလအေဝွ႕မွာ ရယ္ေမာသြာတဲ႔ သစ္ရြက္မ်ား လို ရယ္ေမာတတ္ပါတယ္ ။
သူမ က သစ္ရြက္ကေလးမ်ား ေၾကြတိုင္းမ်က္ရည္ဝဲတတ္ပါတယ္ ။အဲ႕ေလာက္ထိသနားၾကင္နာမူ႔အျပည္႔ရွိသည္။
သူမ က မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျဖဴေဖြးေနတဲ႔ ခေရပန္းအေသေလးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔သီတိုင္း မ်က္ရည္ဝဲတတ္ပါတယ္ ။အဲဒီေလာက္ထိ နူးညံ႕သိမ္ေမႊ႕သူ။
`` ခ်စ္သူသာအနားမွာ ရွိရင္ စီးကရက္ျပာေျခြတာက အစ အဓိပၸါယ္ရွိတယ္ ´´ *
ညီမြန္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲက စာသားေလး ကို တိုက္ဆိုင္တဲ႔ အခါတိုင္း ရြတ္ဆိုမိတာအခါခါ ။
`` ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီက တစ္စုံတစ္ခုကို
ေမွ်ာ္လင့္ေနမယ့္အစား
ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီက တစ္ခုကို ေတာင္းတေနမယ့္အစား
ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီ ကို တစ္စုံတစ္ခု ထက္မက ေပးပို႔လိုပါတယ္
သူ သည္ က မ႓ ၻာေျမႀကီးျဖစ္၍
ကြ်န္ေတာ္သည္ သာမာန္လက္လုပ္လက္စားေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္ပါတယ္။
သူမ ကို ေရွ႕မွာထားျပီး
စြဲေနမိတဲ႔ ကဗ်ာေလး ဖတ္တုန္းက အခ်ိန္ေတြ ျပန္မရေတာ့ဘူးလား ။
လ်ဴကီးမီးယား ထက္ျပင္းတယ္
ျႏဴရိုးဆစ္ ထက္ျပင္းတယ္
ုျႏဴးကလီးယား ထက္ျပင္းတယ္ 
သူမ
စစ္တုရင္ ထက္သိမ္ေမြ႕တယ္
ပင္လယ္ ထက္သိမ္ေမြ႕တယ္
နကၡတ္တာရာ ထက္ေမြ႕တယ္
 သူမ 
သူမ ဟာ ႏိုင္းျမစ္ျဖစ္္တယ္
သူမ ဟာ ဓားေတာင္ ႏွင့္ မီးပင္လယ္ျဖစ္တယ္
သူမ ဟာ 2012 ရုပ္ရွင္ျဖစ္တယ္
၀လုံး နဲ႔ သုည ဘယ္ ရစ္ ညာ ရစ္ မကြဲတဲ႔ ကေလးငယ္လို သူမ ရဲ႕ ဥပကၡာ ေတာအုပ္ မွာ
ကြ်န္ေတာ္ အသက္ရႈမဝျဖစ္ေနတာၾကာပါျပီ ။ေနာက္ေတာ႔ က်ြန္ေတာ္အသံက ပိုပို ငုတ္သြားခဲ႔ရတယိ။
[ ၇ ]
သူမ ဟာ
ရိုးရိုးသာမာန္ေလးထက္ပိုတယ္ ။
ဘယ္ဘက္ပါးက မွဲ႕ေသးေလးနဲ႔သူမ က
ေႏြရႈခင္းထဲက ထေနာင္းပင္စိမ္းစိမ္း
ေလးပါ ။႔သူမ ေႏြရႈခင္းထဲက တမာပန္းရနံ႕ေလးပါ ။
သူမ ေရွ႕မွာ ႀကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ ျပကြက္ဆန္းမ်ား လည္းစတန္႔မထြင္ခဲ႔ပါဘူး ။
`` ရွင္ ကဘာမို႔လို႕လည္း..စာသားေလးေၾကာင့္ ေရွ႕ခုႏွစ္ဘဝ ေနာက္ခုႏွစ္ဘဝ ရူးခဲ႔ပါတယ္ ။
ကြ်န္ေတာ္ က ပတ္ဝန္းက်င္ လႊမ္းမိုးမႈ လြယ္လြယ္ နဲ ခံရတဲ႔သူ  ..သံပတ္ေပးထားတဲ႔ နာရီလို အခ်ိန္မွန္မွန္ နာက်င္ရပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ပန္းနဲ႔ေပါတ္ရင္ေတာင္ သူမ
နာက်င္မွာ အေသစိုးရိမ္တဲ႔ေကာင္..။ ကြ်န္ေတာ္ က ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ ဆတ္ဆတ္ခါေအာ္ဟစ္ေနတဲ႔ ပိန္ေညာင္အျမီးျပတ္ေလး ဆိုတာ သူမ သိေအာင္ မေျပာခဲ႔ပါဘူး ။
[ ၈ ]
 ဘုရားသခင္ ဟာ သူမ ကို ကြ်န္ေတာ္ ထက္ပိုျပီး ရယ္ေမာေစခဲ႔ပါတာ၀မ္းေျမာက္စရာသတင္းစကားပါ ။ သူမ နဲ႕ပက္သက္တဲ႔ ပစဳၥပၸန္
သတင္းမ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ္ အတြက္ ဒုတိယကမ ၻာစစ္မွာ ဟီႏိုရွီးမား ျမိဳ႕လို နာက်င္ျပီး နာဂါစကီ လို ေအာ္ဟစ္ရပါတယ္ ။ သူမ သူမ သူမ ႀကိဳက္ေသာ အရာမ်ား သည္ ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္မႈမ်ား ခိုနားရာျဖစ္သည္ ။ သူမ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ သေကၤတမ်ားသည္
ကြ်န္ေတာ္ အတြက္ ကဗ်ာမ်ားျဖစ္သည္ ။
[ ၉ ]
ေျမပုံတစ္ခုရဲ႕ ေတာင္ပိုင္းဟာ စက္တင္ဘာ ၂၁ ။ ေျမပုံတစ္ခုရဲ႕ေျမာက္ပိုင္းဟာ စက္တင္ဘာ ၂၆ ။ ၂၀၁၃ ဇြန္လ ၂၉
စပ်စ္သီးေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ခြက္ ဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး စာခ်ဳပ္ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ။
၂၀၁၃ ဇြန္လ ၂၉ ဟာ Eureka မွလြင့္က်သြား တဲ႔ေတာင္ပံတစ္စုံပါ ။
၂၀၁၃ ဇြန္လ ၂၉ ဟာ မီးခိုးလို လူတစ္ေယာက္ကို လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ႕ေတာင္ပံခတ္သံက လြင႔္စင္ေစခဲ႔တာပါ ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မာန ကို တိတ္ဆိတ္ျခင္းနဲ႕ ထုတ္ပိုးျပီး သူမ ရဲ႕ စကားပန္းရနံ႕လို ရယ္ေမာသံဖြဖြေလးမွာ ႏူးညံ့စြာ သုံ႔ပန္းျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ။ လူသတ္သမားအျပံဳးကို မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ျပီး သူမ ရဲ႕ ေႏြရာသီစကားလုံးမ်ား ေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ အရည္ေပ်ာ္ ေသဆုံးခဲ႔ပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ ဟာ စၾကာဝဠာ အျပင္ဘက္လြင့္စင္သြား သလိုခံစားရတယ္ ။ ေဝးကြာျခင္းဟာ အဆိပ္တစ္ခြက္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေမာ့ေသာက္လိုက္ပါမယ္ ။ ခြဲခြါျခင္းဟာ သူမ ဆႏၵ ဆိုရင္ စတင္ေက်ာခိုင္းလမ္းေလွ်ာက္သူဟာ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ။
ပြန္ပီျမိဳ႕ေစာင့္စစ္သား နဲ႕ ဆိုကေရးတီး လို မိမိတန္ဖိုးထားေသာ ဘဝသစၥာ ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္အသက္ကိုေပးအပ္ရဲ႕တဲ႔ သတၱိကိုေလးစားတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ေနေသာ ခရမ္းျပာသစၥာပန္းမ်ား ေပ်ာက္ဆုံးသြားျပီလား ။
သူမ 
 တစ္ပါးေသာ ေကာင္းကင္မွာ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနပါတယ္ ။
ခြဲခြါျခင္းဆိုတာ ႏႈတ္ခမ္းဖိကိုက္ထားတဲ႔နာက်င္ျခင္းကို
မ်က္ဝန္းကဘာသာျပန္လိုက္သလိုမ်ိဳး ။
ခြဲခြါျခင္းဆိုတာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ မႏိုင္ဝန္ကို
တေယာက္က မ်က္ရည္ နဲ႔ထမ္းပိုးလိုက္သလိုမ်ိဳး ။
မၾကားႏိုင္ေသာ အရပ္ မွ
မၾကားသင္႔ေသာ စကားလုံးမ်ား ...
က်ေနာ္ ထမ္းပိုးထားမယ္..။
( ၁၀ )....
.................................

Sunday, 15 November 2015

ၾကယ္ပြင္႔ေလး လင္းေစ


ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ဒီၾကယ္ေလး
ကိုယ့္ရင္ထဲမွာမွ သူက လာလင္းတယ္။
သူ႕လက္ေမာင္း ၀င္း၀ါ၀ါ ေလးကို ေကြးညွစ္ျပျပီး
သူဟာ အစြမ္းအစ ႐ိွသူပါတဲ့
သူ႕ဖိတ္စင္ က်ခဲ့တဲ့ အလင္းသဲ့သဲ့နဲ႕ပဲ
ကိုယ္ကလည္း ေရာင့္ရဲ ႏိုင္သူ
အခုလို သတင္းနည္းပညာေခတ္ၾကီးထဲ
ကိုယ့္ၾကယ္ေလးလည္း လိုက္လာ ထြန္းလင္းခဲ့ပါ့မယ္
ဒီလို သူ ဆိုမွာပါပဲ
ကိုယ္ ဘယ္ေရာက္ေရာက္
ကိုယ့္ေကာင္းကင္ မွာ သူ အျမဲ႐ိွမယ္။

ညည္းလက္ေမာင္း ၀င္း၀ါ၀ါ ေလးကို
ေကြးညွစ္ မျပ ပါနဲ႕.... ၾကယ္ေလး
ကိုယ့္စကားကို သူ ၾကားေအာင္
မိုးေပၚကို ေမာ့ျပီး
ကိုယ္ တိုးတိုးေလးပဲ ေျပာခ်င္တယ္။

သူ႕ ပါးျပင္ေပၚက သနပ္ခါးပြင့္ေလးကို
အေ၀းကေနပဲ ကိုယ္ တိုက္ခိုက္ေတာ့မယ္
ကိုယ့္ဘ၀ကို လမိုက္ညတစ္ညလို ခံယူခဲ့တာကလည္း
အဲဒီေန႕မွာမွ ၾကယ္ေလးက ပိုျပီးထြန္းလင္းလို႕ပဲ
သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ ျပိဳင္တူ လင္းလက္ ဖို႕
ကိုယ့္ေကာင္းကင္က က်ဥ္းလြန္းခဲ့တယ္

သူ႕ရဲ႕ ေဆာင္းည ေတြအတြက္ ဂြမ္းေစာင္ထူထူေလးလို႕
ၾကယ္ေလး ခံယူႏိုင္္မွာမို႕လား
ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြက သူ႐ိွရာ ေကာင္းကင္ဆီကို လြင့္ေမ်ာ ပ်ံတက္လို႕။

ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာက
ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ပံု ပန္းခ်ီကားေတြကို
ကိုယ့္အခန္းနံရံမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ကပ္ထားမယ္
ၾကိဳးတန္းမွာ ေကာ္႐ုပ္ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ခ်ိတ္ဆြဲမယ္
သူ႕ေမြးေန႕မွာ ေငြစကၠဴ အသစ္ေတြနဲ႕ ၾကယ္ပံု ခ်ိဳးျပီး
ဘုရားမွာ လွဴမယ္။

ကိုယ္ ဒီလိ ု စဥ္းစား ထားပါတယ္ ၾကယ္ေလးရယ္
ဘယ္လူသားက ၾကယ္ပြင္႔ေလးကုိ ပိုင္ဆုိင္နုိင္မွာမို႕လည္း
လူသားကေတာ႕ ၾကယ္ေလးကုိ ခ်စ္တာပဲေလကြယ္..။

Sunday, 1 November 2015

မိန္းမသားေလးေရ

ဘာမွ အထူးအေထြမရွိဘူး
သူ႕မ်က္ဝန္းေလး သတိရမိရုံနဲ႕
ေကာင္းကင္ယံက ညိဳ႕တက္လာေသာ
မိုးသားမ်ားကိုၾကည္႕ကာ
တစ္ပါးသူေရးဖဲြ႕ခဲ့တဲ့ စာသားေလးလို
" ၿပိဳမွာေလလားလို႕ "
ပိုက္ထားမိတဲ့လက္ကေလးကို ေနရာေျပာင္းမိ
ဒီကိစၥဟာ တအားႏူးညံ႕တယ္။ 


ေရႊပလႅင္မွာသူစံရမည္ဆုိ
ေနရစ္ကြယ္..
သခင္တို႕ရဲ ပလႅင္နန္းမွာ စံျမန္းပါ ငါ႔ထိပ္ထား
 ထိပ္ထားရယ္…
ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္…
ဂႏ ၳ၀င္ ပန္းပုရပုဒ္မွာ…
နန္းသုံးအကၡရာနဲ႕ ျခယ္မႈန္း
နင့္နာမည္ေလး စာသုံးလုံးကုိ
စီရီသီကုံးေပးခ်င္တယ္…။


ေလညင္းကေလးေရ…
ငါ ခ်စ္ျမတ္နိူးရတဲ့ ကမၻာရဲ႕ထိပ္ထားကုိ
သူ႕ဆံႏြယ္ခက္ေလးေတြ
ဖြားခနဲ လြင့္၀ဲသြားရုံ
တစ္ခ်က္ေလာက္ အုံ႕သည္း တုိက္ခတ္ေပးပါ…။
ေလစီးထဲမွာ
ဖြာၾကဲလွပေနရွာမဲ့
သူ႕ရဲ႕ေကသာဆံျမကုိ
အေ၀းကေန…ရႈိက္ေမႊး လြမ္းဆြတ္ပါရေစဦး။


သံေယာဇဥ္ျမစ္ညွာမွာ
အလြမ္းေတြ ညိွဳ႕လာၿပီဆို
ကိုယ္႔ရင္တစ္႐ိုး
မိုးေတြ သဲသဲလႈပ္႐ြာခ်ေတာ႔မယ္
သတိရျခင္း တိမ္ခိုးေတြရယ္ေပါ႔
သူတို႔
ကိုယ္႔စကားကို နားမေထာင္ၾကဘူး..

တစ္ခါတေလ
ကိုယ့္အတၱကိုယ္ျပန္႐ွာမိတဲ့အခါ
မသိစိတ္မွာေရာ အသိစိတ္မွာေရာ
သူ႔ပံုရိပ္ေတြ ခပ္မ်ားမ်ား ..

ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ခ်စ္တဲ႕..သူမအျမဲေျပာခဲ႕
သူ႔ကိုခ်စ္ေနရတာလည္း
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္ေနတာပဲေလ

အဲဒီလုိအျမဲျပန္ေျပာျပျဖစ္ခဲ႕
နားလည္တတ္ဟန္ေဆာင္ရင္း နားလည္တတ္လာတယ္
သီးခံတတ္ဟန္ေဆာင္ရင္း သီးခံတတ္လာတယ္
ေရာင့္ရဲတတ္ဟန္ေဆာင္း ေရာင့္ရဲတတ္လာတယ္
သူမ႔အျပံဳးကိုျမင္ရင္ေတာင္ ကိုယ္လိုက္ျပံဳးမိတဲ့အတြက္
ကိုယ့္အတၱဟာ မင္းပါပဲ။


ႏွင္းေတာထဲထိုင္ၿပီး
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး
ျပာေရာ္ေသြးဆုတ္သြားတဲ့အထိ
မင္းနာမည္ေလး ေအာ္ေခၚေနမိခဲ႕တယ္။

နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့
ေၾကာင္ေပါက္စနေလးဟာ
ငါေပါ့။

မသိခဲ႕ၾကလို႕ပါဗ်ာ...
ကံ့ေကာ္ပန္းေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ
သူ႔မကို ရည္စူးခဲ့တာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ပ်ံသန္းဖို႔ ေကာင္းကင္တစ္ခု
သူ႔မမ်က္၀န္းကေနရတယ္။
သန္႔စင္ၿပီးလွပတဲ့ အိပ္မက္ေလးတစ္ခု
သူ႔မကို ကြၽန္ေတာ္ေပးခဲ့တယ္။
သူ႔မရဲ႔ရနံ႔ေတြကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့
အျပာေရာင္ စာအုပ္ေလးက
ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခြၽးသိပ္ယုယခဲ့ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔အေပၚ အၿမဲတမ္းဖိစီးေနတဲ့
အေမွာင္ေခတ္ထဲက ရတတ္သမွ်အလင္းေရာင္
အေကာင္းဆုံး လက္ေဆာင္အျဖစ္
သူမ႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေပးတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ သူ႔မကိုရတယ္။
သစ္႐ြက္ေလးတစ္႐ြက္
လႈပ္ခတ္တာကအစ
အဓိပၸာယ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။
သတိရျခင္းေတြဟာ
ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲမွာရွိတယ္။
တစ္ခါ တစ္ခါ
ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပတတ္သူရဲ႕စိတ္ညစ္မႈမ်ိဳး
ကုိယ္႔ကုိမွ ညိႈးရက္တယ္။
ေမ့မရဘူး ဆုိရင္လည္း
ပုိတယ္-မင္းထင္မယ္။
ကုိယ္႔ကုိ မယုံၾကည္သူေလးရဲ႕
ေအးစက္စက္ ေကာင္းကင္ေပၚက လ,နဲ႔
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ည,ေတြက
ကုိယ္ကုိ အိပ္မက္ ေပးမတဲ့
သည္မွ်နဲ႔ ေက်နပ္ခဲ့ရသူပါ…..။
မေသခ်ာျခင္းေတြသာ
ကုိယ္ဘက္မွာ ရွိေနေပါ့။
ရုိးသားမႈ တစ္ခုနဲ႔
မင္းကုိ ငါ ခ်စ္ခဲ့
ဘ၀ကုိ ငါ ျမတ္ႏုိးခဲ့
ဟုိး….အနႏ ၱေကာင္းကင္မွာ
အစက္အေပ်ာက္ တစ္ခုက အရာမထင္သလုိမ်ိဳး
မွားယြင္းမႈမ်ားစြာနဲ႔
ပင္လယ္ကုိ ျဖတ္ကူးမယ္
အားလုံးကုိ စြန္႔လြတ္ရရင္ေတာင္မွ
သတိရျခင္းကုိ ငါ ပုိင္တယ္
ယုံကြယ္……မင္းဘာျဖစ္ျဖစ္
ေဟာဒီကမၻာမွာ ငါ႔အခ်စ္ဆုံး မိန္းမသားဟာ
ေမေမနဲ႕မင္း ပဲ...။ ။