အေမာင္ခ်စ္ေသာနိုင္ငံ

နားေထာင္ကြဲ႔......အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..

တစ္ေယာက္အျပစ္တစ္ေယာက္တင္...

တစ္ေယာက္အသတ္တစ္ေယာက္မငဲ႔...

အသတ္ေတြ..အသတ္ေတြ...

စေတးတဲ႔ဒီေတာဒီေတာင္

ဒီေရ ဒီေျမ မလွ..

ဒီသဘာဝေတြလည္း..

ယမ္းေငြ႔ေတြထဲ..

မြန္းၾကပ္ေနဆဲ....

ရာစုႏွစ္ေတြထဲနစ္မြန္းေစခဲ႔တာလည္း..

ၾကာခဲ႔ပါျပီ..ေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ေသသူ သတ္သူ ...

ေသြးရင္းတူေတြသတ္တဲ႔ပြဲမွာ

ဘယ္သူ႔ဘတ္ကလတ္ခုပ္လတ္ဝါး..

ငါတို႔အားေပးရမွာလည္း...အေမာင္မ်ုိဳးခ်စ္။

ဘယ္ဘက္ကေသေသ..

ေသသူတိုင္းဟာ ငါေသြးသားေတြပါ...အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ေတာ္ၾကပါေတာ႔....

ရပ္စမ္းပါေတာ႔...

တို႔ေတြေသြးစီး

ေခ်ာင္းၾကီးလည္းျဖစ္ေရာ႔ျပီ...အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္။

ဝါဒအစြဲ ၊ ဂုိဏ္းခြဲအလံထူ..

သူတစ္မ်ဳိးငါတမ်ဳိးနဲ႔...

ငါတို႔အမ်ဳိးေတြပဲ ဆုံးပါးရတယ္..ေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ညီညႊတ္တရား မုဒိတာပြားလို႔..

တစ္ေယာက္လတ္ တစ္ေယာက္ဆြဲ....

တစ္ေယာက္လဲမူတစ္ေယာက္ထူ...

ညွာတာေဖးမေမတၱာမွ်လို႔

တို႔ေရတို႔ေျမ အလွေတြေဝၾက ေစဦး ေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ေခတ္အဆတ္ပ်တ္ယြင္း...

စစ္ရဲ ႔ဖိနပ္သံေတြေပ်ာက္စမွာ..

မာန္္မာနေတြခဏထားလို႔...

တို႔ရ႕ဲ႔ေျမပုံအလွတို႔နိုင္ငံေလး...

.ျငိမ္းေအးပါေစဦး..

ေအးခ်မ္းပါေစဦး....

နားယူေမွးစတ္ပါေစဦးလား...အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

တိုးတတ္ဖို႔အတြတ္တို႔လတ္တို႔ အရာမဝင္ရင္ေနပါေစ...

.တို႔ေတြ မဖ်တ္စီးပဲ...

ပါးစပ္စည္းေလးခဏေစာင္႔ပါဦးလား အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ေသၾကသတ္ၾကေအာ္ၾကငိုၾက..

ဒီဘဝေတြက လွေနလို႔လား...

အမွန္တြတ္ ၊ ဂုဏ္အတြတ္.....

အယူတြတ္ ၊ ဝါဒအတြတ္....

လူမ်ဴိးအစြဲတြတ္္ ၊ နိုင္ငံခြဲဖို႔အအတြတ္

ဘာအတြတ္ ေသေသ ၊ဘာအတြတ္ သတ္သတ္..

ဘယ္ဘတ္ကေသေသ

ေသသူမိသားစုအေရး...

စာနာေတြးလို႔ေနေပးပါ...

အမုန္းတရားနဲ႔အျငဳိးတရား..

တိုးပြားခဲ႔၇ုံကလႊဲလို႔...

ဘာမ်ားေက်နပ္ပီတိ အျမတ္ရွိလို႔လည္း...ေမာင္မ်ဳိးခ်စ္..။

ေစတီဆည္းလဲ႔ ၊ ဘုရားဝတ္တတ္လို႔..

အေမအိုတို႔ဘဝ ျငိမ္းၾကပါေစဦး...

ေက်ာင္းတတ္စာအံ ၊ ေမာင္မယ္အလွ

ျပည္႔ဝၾကပါေစဦး..။

စာအံပို႔ခ် ဓမၼကထိကတို႔....

ပြားမ်ားဘာဝနာစီးျဖန္းၾကပါေစဦး..။

ေတာင္သူဦးၾကီး ဘၾကီးဦးတို႔..

သံသာဟစ္ေၾကြး ၊ သဘာဝေတးတို႔ႏွင္႔အတူ

ဆိုသီရိတ္လွီး ၊ေကာက္ပဲသီးမ်ား..

ဆန္ေရစပါး တိုးပြားၾကပါေစဦး....။

အိုးမကြာ အိမ္မကြာ .....

မိသားစုသာသာယာယာ ရွိၾကပါေစဦး

အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္တို႔...။

နင္ပဲတစ္ဆ ၊ငါပဲေျပာရရင္ျပီး...

ကုိယ္႔အခ်င္းကုိယ္ခြဲ...

ကုိယ္႔ေသြးကုိယ္ေသာက္...

ကုိယ္႔နိုင္ငံကုိယ္ေပ်ာက္မွာ မေတြးၾကေလေရာ႔လား...။

ခ်စ္စိတ္နိုင္ငံ ၊အျပည္႔ခံရွိပါလ်ွတ္..

ေသြးခြဲဝါဒ ၊မွဳိင္းခ်လို႔မျမင္ေတာ႔..

အေမာင္တို႔ခ်စ္ေသာ နိုင္ငံ..

ငုိသံ ၊ယမ္းေငြ႔ ၊ နားက်ည္းေဒါသ၊

အေျပးအလႊား ၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါး၊

အဂတိလိုက္စား ၊ကိုယ္က်င္႔တရားတို႔သာပ်တ္ယြင္းလုိ႕တုိးပြားခဲ႔..

လမ္းေဘးဇရပ္ ၊ သူေတာင္းစားတစ္ဝတ္ျပည္႔ႏွက္လို႔သာပိုခဲ႔..

ဘုရားေဘး လမ္းေဘး ၊အဘိုးအဘြားနဲ႔ကေလး ..တိုးပြားလို႔သာလာခဲ႔...

အေမာင္တို႔ ခ်စ္ေသာနိုင္ငံ..

ဒဏ္ရာဗရပြ ၊ ငုိသံဝလို႔ေမာ၍ဆို႔ေနပါျပီ..အေမာင္မ်ဳိးခ်စ္။

အေမာင္တို႔ကြဲလို႔ ၊သူလည္းငုိရျပီ..

ဟုိက ကခ်င္...

သူက "ရခိုင္" ၊ ငါက "ခ်င္း"

သူက"ဗမာ" ၊ငါက "ရွမ္း"

သူ က"ကရင္" ၊ ငါ က"ကယား"

ထိုသူ "မြန္"မ်ဳိး ၊ ဤအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔..

ခြဲၾကေလသမ်ွ ၊ဤေျမသုိ႔သာရင္ထုမနာျဖစ္ၾကပါသည္..။

ေတာ္ၾကပါေလ..အေမာင္တို႔ေရ..

အမွန္ေတြရဲ ႔ၾကား ၊ ေသသူအမ်ားသာ

တိုးပြားခဲ႔ရတယ္..။

တို႔ေတြ ညီညာ ၊လတ္တြဲခိုင္လို႔..

မေကာင္းသူျပဳသမ်ွ ၊ယြင္းခဲ႔သမ်ွအေျခေျခ..

စူးစုိက္လို႔ ျပဳစုၾကစို႔ဦး...

ေတာ္သူတတ္သူပညာရွိသူတို႔..

ညီညာစုရုံ ၊ျမန္ျပည္တစ္ခြင္လုံး..

ေအးခ်မ္းသာယာရွိၾကေစဖို႔..

အားသြန္ခြန္စုိက္ ၊လုံ႔လစုိက္ၾကပါဦး..။

မ်ုိးခ်စ္နုိင္ငံအျပည္႔ရွိပါလ်ွတ္..

အေမာင္တို႔ ခ်စ္ေသာ နိုင္ငံ..

အေမာင္တို႔ ခ်စ္ေသာနို္င္ငံ..

အေမာင္တို႔ခ်စ္ေသာနိုင္ငံ..

.ျငိမ္းေအးပါေစဦး..

ေအးခ်မ္းပါေစဦး....

နားယူေမွးစတ္ပါေစဦး..

အေမာေျဖပါေစဦး..

ေစတီဆည္းလဲ႔ ခ်ဳိျမသာယာတီးခတ္သံသာ

ရွိပါေစဦး...

အေမာင္တို႕ခ်စ္ေသာ နိုင္ငံေလး..။

သူလုိ လူ..,က်ေနာ္ဒႆ

 

ဘိဘိေသနေရ..
မင္းသက္မွတ္တဲ႔အၾကမ္းဖတ္
ငါ႔ရင္ခြင္ကုိ ခြဲၾကည္႔စမ္းပါ..
ႏွလုံးသားဟာ
နူးညံ႔လြန္းလို႔ မင္းလက္ထဲေတာင္
အရည္ေပ်ာ္က်ေလာက္ရဲ႕...။

အခ်စ္ေၾကာင္႔ ငါ
ရာမကုိ သတ္ခ်င္တဲ႔ ရာဝဏဆုိတဲ႔
ငါ..
မွား သလား...
အခ်စ္ေၾကာင္႔ ငါ႔ကုိသတ္ခ်င္တဲ႔ရာမ
သူလည္း မမွားဘူး..။

ငါဟာ လကၡဏ လို
မေပးဆပ္နုိင္ဘူး...
ေလာကဆုထူး
ေအာင္နုိင္ဆုံးသူျဖစ္ေပမယ္႔

အခ်စ္ရွိေတာ႕လည္း...
အသက္ကုိေပးရဲတယ္..ဘိဘိေသနရဲ႕။

ငါမွားလို႔လား ဘိဘိေသန
ေဝးကြာျခင္းေၾကာင္႔လဲ ပူေလာင္တယ္...
ပုိင္ဆုိင္လုိစိတ္ေၾကာင္႔လည္း ပူေလာင္တယ္..
ငါဟာ..ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ
ေပြ႔ပုိက္ျပီး...
ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႔အမုန္းမီးလ်ွံထဲ
ရဲရဲၾကီးခုန္ဆင္းမယ္...ဘိဘိေသန..။

ဘယ္လုိ..ဘယ္လုိ..
တဖတ္သက္..ဟုတ္လား..
သိမ္ငယ္မူ႕..ဟုတ္လား...
အိုး..ငါ႔ႏွလုံးသားဟာ
သိမ္ငယ္မူ႔လို႔မယူဆမိဘူး..
ဒါဟာ
ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႔စစ္မွန္ျခင္း
မြန္ျမတ္မူ႔...
သင္ေျပာစမ္း...ဘိဘိေသန
ခ်စ္သူရဲ႔အမုန္းကုိ
ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴလက္ခံယူျပီး
ခ်စ္ခြင္႔ရေနတဲ႔ငါ႔ႏွလုံးသား..
သင္႔ လက္စြဲသန္လ်က္နဲ႔
ခြဲလုိက္စမ္း..
ငါ႔ႏွလုံးေသြးေတြက အျဖဴေရာင္ေတြပဲ
စီးဆင္းေနလိမ္႔မယ္..။

ဘိဘိေသန..
သင္ဟာ.ၾကယ္တာယာနကၡ.
ျဂဳိလ္စီးျဂိဳလ္နင္းတို႕ရဲ႕..အသြားလမ္းအျပန္လမ္း
လည္ပတ္ရာလမ္းေၾကာင္း..သင္သိလိမ္႔မယ္.
.သင္ဟာ.ဒႆနေပါင္း
ေျမာက္မ်ားစြာ ေတြးေခၚဖန္တီးနုိင္ေပလိမ္႔မယ္႔..
ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႔အႏွစ္သာရတခုကုိ
ရာဝဏဆုိတဲ႔ေကာင္ရဲ႕
ေျခမူန္တဆံမ်ွ..သင္မသိဘူးဆုိတာ..
ရာဇဝင္ေဟာင္းကုိ သင္ျပန္ၾကည္႔စမ္းပါ..
သင္ရဲ႔ ႏွလုံးေသြးေတြက
ရာဝဏေလာက္ ရဲရဲနီသလားလိုု႕...။

ဟုတ္တယ္...ဘိဘိေသန..
ရာမဟာ..သူမ,အတြက္အသင္႔ေတာ္ဆုံးလူသား..
ဒါေပမယ္႔....
သူမဟာ ငါ႔ႏွလုံးအိမ္ရဲ႕အသင္႔ေတာ္ဆုံး လူသား...
ဒါ္ေၾကာင္႔..
ရွူံးနိမ္႔မယ္႕ စစ္တလင္းေပၚက
ေလးျမွားအဖ်ားမွာ..
ငါ႔ႏွလုံးသားကုိ  ခ်ိတ္ဆြဲထားဖို႕
ဆုံးျဖတ္တယ္..
သူမရဲ႕အသိမွတ္ျပဳျခင္းတစ္ခုရဖို႕
ငါေသေပးရလိမ္႔မယ္..ဘိဘိေသန..။

ျဒာဝိဒိယန္တို႔ရဲ႔ အရွင္သခင္ဟာ..
ရာဇဝင္မွာ စံတင္ရေလာက္တဲ႔ႏွလုံးသား
၊ခ်စ္ျခင္းတို႔ျဖင္႔ထုံမႊန္းအပ္ေသာႏွလုံးသားပိုင္ရွင္ဆုိတာ
ျဒာဝိဒိယန္ေတြ တေလးတညႊတ္
ငါ႔ကုိ ဂုဏ္ျပဳၾကလိမ္႔မယ္..ဘိဘိေသန..
အိုေလ..ျဒာဝိဒိယန္ေတြတင္မဟုတ္ဘူး..
အာရိယန္ေတြအပါဝင္
ငါရာဇဝင္ကုိ လွန္ၾကည္႔မိသူတိုင္း
ေဟာဒီ..ဘယ္ဘက္ရင္အုံမွာ
တဖတ္သက္တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတဲ႔
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြး စူးစူးရဲရဲ
နစ္ဝင္ေနတဲ႔ ႏွလုံးသားကုိတေလးတညႊတ္
ငါ႔ကုိ ဂုဏ္ျပဳၾကလိမ္႔မယ္.
ခုခ်ိန္မွာေတာ႔..
သိမ္ဖ်င္းနုံ႕ညံ႕တဲ႔ႏွလုံးသား နဲ႔ ရာဝဏေပါ႔ေလဟုတ္လား..။

ကဲ..ဘိဘိေသန..

တဖက္သက္ခ်စ္ျခင္းတြက္.

ေဟာဟုိက..စစ္တလင္းဆီ

ငါ႔ကုိ ခြင္႔ျပဳ..။

ဟုတ္ကဲ႔၊ ၊ ေရးသာေရးသြားတယ္ကုိယ္ေရးတာ ဘာမွန္းကုိမသိရပါဘူးခင္ဗ်ာ..။

မိဘဟူသည္....

ေနကပူသည္။

 ေနေရာင္က ေႏြကုိေနာက္ဆုံးနူတ္ဆတ္မထြက္ခြာခင္အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ပူျပင္းလ်က္ရွိ ေနေပသည္။  
ရုိးတေလ်ာက္က်ဴရုံေတာသည္လည္း ေျခာက္ေသြ႕ေရာ္ဝါေနျပီ။ဘုတ္ၾကီးငွက္၊ခ်ဳိးငွက္ႏွင္႔ငွက္ခါးတို႔၏
တြန္က်ဴးသံတို႔သည္ရံဖန္ရံခါလြင္႔ပ်႔ံလာတတ္သည္။ရုိးတေလ်ာက္မိုးစပါးအတြက္ထြန္ယက္သမန္းၾကမ္းထားေသာ

ညဳိ႕ညိဳ႕ေမာင္းေမာင္းယာလယ္ထဲ၌  ေငြဗ်ဳိင္းျဖဴေလးမ်ားဆင္းသက္ဝမ္းစာရွာေနၾကေလရဲ႕။ဆည္ေျမာင္းေရေလး

မွန္ေန၍ကုိေမာင္သန္းတစ္ေယာက္လယ္ခင္းရွင္ေတြကုိယ္စားဝမ္းသာမိသည္။ရုိးစပ္လယ္ခင္းျဖစ္၍နုံးေျမတင္

က်န္လို႕သီးႏွံစုိက္ပ်ဳိးဖို႕ ေကာင္းလွသည္ဆုိေသာ္လည္းလယ္ထြန္ယက္သမားႏွင္႕ႏြားမ်ားမွာပင္ပန္းလြန္းလွသည္။

ရုိးစပ္ျဖစ္၍ပို၍ကြ်ံသည္၊ဒီထဲ၌အရင္သီးႏွံ၏ရုိးျပတ္ငုတ္စမ်ားရွိရင္ပိုဆုိးေသး။သမန္းကုိေၾကညပ္ေစဖို႕အနည္းဆုံးထြန္
အသြားေျခာက္သြားပါထြန္တုံးႏွင္႔  ေျခက္စပ္ေလာက္ထြန္ယက္ရသည္။တခ်ိန္ကဒီယာလယ္ခင္းေတြကုိေမာင္သန္းပုိင္သည္႔လယ္ေျမေတြျဖစ္သည္။

        သားသမီးေတြငါးေယာက္ရဲ႕ပညာေရးအတြက္နဲ႔ လယ္ယာေတြေရာင္းတာေရာင္းေပါင္တာေပါင္ႏွင္႔
ကုန္သေလာက္ရွိေတာ႔သည္။ကုန္ပိုင္းေျမေလးတကြက္သာက်န္ရွိေတာ႔ေပသည္။ဒါေတာင္ကုန္းပိုင္း
စုိက္ပ်ဳိးလို႔မေကာင္း၍သာလုိခ်င္သူမရွိက်န္ရွိေနျခင္းသာျဖစ္ေပသည္။“သေဗၺသတၱာကမၼသကာ” ဆုိသလုိကံတရားေပပဲေပါ႔.လို႔ေျဖသိမ္႔ေတြးရသည္။တကယ္ဆုိအညာေဒသ ကုိေမာင္သန္းတို႔ရပ္ေက်း
ရႊာဓေလ႔တြင္ေလးတန္းေအာင္ငါးတန္းေအာင္ႏွင္႔ေတာ္ရုံေစျပီးဆယ္တန္းေအာင္ဆုိတာ ခပ္ရွားရွားမရွိ
သေလာက္ပင္။ခုက်မွသူ႔သားသမီးေတြဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတကၠသုိလ္ေတြေတာင္တတ္ေနၾကျပီ။မည္သူေတြဘာ
ေတြဘယ္လုိေျပာေေျပာေက်နပ္စြာႏွင္႔ပင္ထားခဲ႔သည္။တစ္ခ်ဳိ႔ေတြေျပာၾကသည္“မင္းတို႕မွာလည္းကုိယ္အျခေနေေလးလည္း
ျပန္ၾကည္႔ဦး၊ျပန္ထိန္းဦး..”ဟုဆုိသူကဆုိ၊“အလကားပါေတာ္..ေငြကုန္တာအဖတ္တင္တာပဲလိမၼာမယ္႕ကေလးေတြလည္းမဟုတ္ပါဘူး

၊ေတာ္ရုံေရးတတ္ဖတ္တတ္ေလာက္ဆုိေတာ္ေရာေပါ႔”ဂရုဏာေဒါေသာနဲ႔ဆုိဆုိ၊ကဲ႔ရဲ႕လိုျခင္းေၾကာင္႔ဆုိဆုိကုိေမာင္သန္းတို႕လင္မယား

မၾကားသလိုနားပိတ္ျပီး ျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႔ ေခါင္းငုံေနခဲ႔သည္။

             ေတြးေနလို႔လည္းမျပီးေသး။ဝမ္းေရးအတြက္လည္းရသမ်ွရုန္ကန္းရေပဦးမည္။ေနပူလုိ႔ ထေနာင္း

ပင္အရိပ္ခုိနားရသည္။ခုိနားရသည္ဆုိလုိက္ရ၍ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိပင္မလုံမလဲျဖစ္သလုိပင္ခံစားလုိက္ရေသးသည္။

ဘာေၾကာင္႔လည္းဆုိေတာ႔ သူသည္ ဤထေနာင္းပင္အရိပ္ကုိခုိ၍ ဤထေနာင္းေခါက္ကုိလွီးျဖတ္ခြာရမည္မို႔

ပင္။ အရိပ္ေန၍ အခက္ခ်ဳိးရုံတင္မဟုတ္ေတာ႔ ပည္စည္အေခါတ္ပင္ခြာယူရေနသည္မဟုတ္ပါလား။ထုိအ
ေခါက္သည္လည္း ေသရည္အရက္ခ်တ္ရာတြင္ထည္႔သြင္းအသုံးျပဳလိူျခင္းေၾကာင္႔လည္းျဖစ္သည္။ ခုေတာ႔
က်င္႔သားမရွိတဲ႔ႏွာဖ်ားမွာ အရက္နံေတြရွူရွုိတ္ေနရျပီ..။မနက္မိုးလင္းတာႏွင္႔ ေျမသားအိုးမ်ားစီစီရီရီခ်လ်က္
ေရျဖည္႔ထည္႔ ၊ျပီးလ်င္ ထန္းလ်က္တပိႆာထည္႔ ၊ထေနာင္းေခါက္ထည္႔ ပိုေကာင္းလုိလ်င္ထန္းေရခ်ဳိးေလး
ထည္႔စိမ္ထား ၊တစ္ေနခ်က္ေလာက္ဆုိ စိမ္ေရအိုးမ်ား အျမွပ္တစီစီႏွင္႔ ေသရည္အရက္ခ်တ္ရန္အဆင္႔သင္႕
ရွိေပသည္။မနက္ေရာက္တာနဲ႔ အရက္ခ်က္တဲထဲဝင္ မီးထုိးေရလဲ တကုိယ္လုံး စိမ္ရည္နံ႔အရက္နံ႔စြဲလို႕ေန
တတ္သည္။ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေလာကပါလတရားနဲ႔ေသြဖီလ်က္ရွိေနျပီဆုိတာ သိသိႏွင္႔ပင္ ။
                 သားသမီးေတြအတြက္လိုရာပန္းတုိင္မေရာက္ေသးေတာ႔လည္း ရုန္းကန္ရတာေပါ႔။တခါတေလ သားသမီးေတြရဲ႕ရွတ္ရြႊ႕ံေနေသာ မ်က္ႏွာေလးေတြျမင္တိုင္းလည္း ရင္ေမာရသည္။ ရွိသမ်ွရသမ်ွေတြလည္း
လုံးပါးပါးလို႔ေနေတာ႔ ေဘးအသုိင္းအဝုိင္းက ေငြစအတိုးေလးေတြဆြဲယူလည္႔ပတ္ေခ်းငွားရျပန္သည္။ေငြမရွိ
ေတာ႔ ကတိမတည္ ဆုိသလုိ တည္ျမဲခဲ႔တဲ႔ကတိေတြလည္းအခါခါက်ဳိးလို႕တျဖည္းျဖည္းလက္ခတ္ရျပန္သည္။
ဒါေၾကာင္႔မလုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္ကုိလုပ္၊မရခ်င္တဲ႔ဘဝကုိ ေခါင္းေမာျငင္းဆန္ခြင္႔မသာ ဘုရားမၾကဳိတ္၊တရားနဲ႔
မကုိက္၊သံဃာနဲ႔မအပ္စက္တဲ႔ အလုပ္ကုိ အသက္ေမႊးလို႔ ဝမ္းေၾကာင္းခဲ႔ရေတာ႕သည္။ သားသမီးေတြရဲ႕ရွတ္
ေသြးျဖာေသာ အၾကည္႔တုိ႔ကုိ ရင္နင္႔နင္႔ႏွင္႔ပင္ ေခါင္းငု့ံမ်က္ႏွာလႊဲထားရသည္။ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ
ဆုိတာ စာေပ နားဝလို႔က်င္႕သားရေပမယ္႔လည္း စိတ္ႏွလုံးအသိရွိဖို႔ေတာခဲယဥ္းသားေပမို႔ အျပစ္လည္း မဆုိသာ၊မဆုိခ်င္။ေမာတယ္ပန္းတယ္လို႕လည္း သေဘာမထားမိ။ေမာသမ်ွပန္းသမ်ွ သားသမီးမ်က္ႏွာေတြ႔
ရေတာ႔ သီတာေရလုိ ရင္ကုိေအးျမေစတာပဲ။
         ဘာလိုလုိနဲ႔လကုန္ရက္ေတာင္နီးလာေပါ႔လား...။သက္ျပင္းကုိ ေငြ႔ေငြ႔ရွုိတ္လုိက္ရသည္။တဲအမိုးထန္း
ရႊက္ၾကားထိုးထားေသာအိတ္ႏြမ္းေလးထဲမွ ေငြစေလးေတြေရတြက္ၾကည္႔သည္။ေလးေသာင္းမျပည္႔ေသးေပ။
တစ္လကုိတစ္ေယာက္ႏွစ္ေသာင္းစီေလာက္ ေက်ာင္းစရိတ္ေပးရသည္။ဒီေလးေသာင္းေလာက္ေငြစေလးကုိ
ပင္ သူတို႔လင္းမယား ရသမ်ွတမူးတပဲကအစ ျခစ္ျခဳတ္စုရသည္။ အငယ္သုံးေယာက္ကေတာ႔ ဆယ္တန္းမ
ေက်ာ္ေသး၍ စရိတ္စကသိပ္မၾကီးေသး၊ေလးငါးေထာင္ေလာက္ႏွင္႔ပင္ေလာက္ငွသည္။စားေသာက္ဖို႕က
ေတာ႔ ျဖစ္သလုိၾကဳံသလိုပင္ ေတာထဲယာထဲဆင္းခူးခ်က္စားလုိက္ရုံ။တစ္ခါတေလအသားငါးေလးခ်က္ေက်ြး
ခ်င္ေတာ႔လည္း တပတ္အေၾကြးႏွင္႔ေခါင္းရႊက္ေစ်းသည္ဆီက ယူရသည္။တခါခ်က္လည္းအကုန္မဟုတ္ေပ။
ေက်ာင္းအေဆာင္မွာစားဖို႔ေသာက္ဖို႔ပို႔ျပီးပိုတာေလးကုိခရမ္းခ်ဥ္သီးႏွင္႔တမ်ဳိးအာလူးႏွင္႔တမ်ဳိးေရာ၍စားရတာ
မ်ားသည္။ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ...သားသမီးေတြကလိမၼာတယ္ေျပာရမွာပဲ.ေပးသမ်ွေလာက္နဲ႔ေက်နပ္ေရာင္႕
ရဲနူတ္ဆိတ္ေနတတ္ ၾကတယ္ ။ သုိ႔အတြက္ ေက်နပ္ရသည္ ၊ေျဖသိမ္႔ရသည္ ဆုိရေပမွာေပါ႔။ ကုိယ္႔အတြက္
ေတာ႕ဘယ္လုိပင္စားရစားရ ကိစၥမရွိ။ အသားမာ လက္ျဖစ္လို႕ေက်ာလည္းေျပာင္ခဲ႔ျပီပဲေလ။
         “ေယာက်္ား...ေတာ္႔မွာလည္း ဘာေတြမ်ားစဥ္းစားေနသတုန္း..လကုန္ရက္လည္းနီးျပီ..နည္းနည္းပါး
ပါးေလးရွာဦးေဖြဦးေတာ႔ေရ...ကေလးေတြလက္ျဖန္႔လို႔ ေငြစေလးမ်ားမထည္႔နုိင္ရင္က်မေတာ႔ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ
ရွတ္လြန္းလုိ႕ေတာ္..” ထုံးစံအတုိင္းမိန္းမျဖစ္သူမယ္ၾကည္တေယာက္နူတ္ကမနား ျဗစ္ေတာက္ေတာက္ႏွင္႕
ေသရည္ခ်တ္တဲထဲဝင္လာပါေတာ႔သည္။ လက္မွလည္းမနား တေတာင္ဆစ္ခန္႔ဝါးမီးေျပာင္းကုိင္၍ ေတာက္
ေလာင္အားက်စျပဳေနသာမီးဖိုကုိ ထုိင္မွဳတ္ေနေတာ႔သည္။မီးစတို႔သည္ ခ်တ္ခ်င္းေတာက္မလာေသးပဲအခုိး
ေငြ႔ေတြ အုူ၍ တဲထန္းလက္ရႊက္ၾကားမွ တုိးထြတ္ေနေတာ႔သည္။
 “မယ္ၾကည္ရယ္၊မီးခုိးေတြအူေနျပီဟ.ထင္းေခ်ာင္းေတြ ထပ္က်မေနေစနဲ႔ နဲနဲစီခ်ဲထားလုိက္..ငါ႔ခ်က္ရက္ေတြေတာ႔ မီးခုိးနံ႔နံ႔ေတာ႔မွာပဲ..”

          “သိပါတယ္ေတာ္...မီးခုိးပဲထြတ္မွာေပါ႔ေတာ႔..ထင္းေတြကမွမေျခာက္ေသးတာ..ကုိယ္႔ဟာကုိယ္သာ

စိတ္တုိင္းက်လုပ္ေတာ႔..က်မ ရႊာထဲခဏဝင္လုိက္ဦးမယ္..ေရွ႔ဥပုဒ္ေန႔ဆုိ အၾကီးေကာင္ျပန္လာေတာ႔မယ္..”

 တဲတြင္းမွ ထြတ္ခြာသြားသူ ဇနီးမယား၏ ေက်ာျပင္ေငးေမာမိလုိက္သည္။ အရင္လို လွပပ်ုိျမစ္ျခင္းေတြ မရွိ

ေတာ႔ ၊ျပည္႔ျဖုိးလွပေက်ာ႔ရွင္းေသာကုိယ္ကာယသည္သူနဲ႔အတူလက္တြဲရင္ဆုိင္ေလာကဓံအလည္႔အေျပာင္း

အထုအေထာင္းေတြၾကားမွာ တလႊာျခင္းတစျခင္း ဇရာေထာင္းလို႔ပင္ခါးကုိင္းစျပဳေနျပီ။ 

      “ေအာ္..သစၥာရွိေပစြ၊သားသမီးငါးေယာက္ရသည္႔အထိ ေကာင္းစားစဥ္အတူစံ၊ဒုကၡေတြအတူတူလွန္ ႏွစ္ေတြ

ေတာင္ၾကာျပီပဲ။”ေတြးမိသည္။အခုလည္းၾကည္႔...၊ရႊာထဲခဏဆုိသည္႔အဓိပၸာယ္ကုိသူမွလႊဲ၍မည္သူမွမသိ။

 ေငြစေလးရွာၾကံ၊မည္သူ႕ဆီမ်ားမ်တ္ႏွာခ် ေခ်းငွားရဦးမလည္းမသိေပ။တခ်ိန္ကရွိေသာမာန၊တခ်ိန္ကပ်ဴငွာ

ေပးကမ္းေသာလက္၊ေခါင္းေမာ႔လို႕မာန္မဝင္႔တုိင္ကုိယ္႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ကုိေနခဲ႔သည္႔ခ်စ္ဇနီးတေယာက္အခုေတာ႕

 လည္းမေလာက္မငွမျပည္႔စုံဘဝေရာက္ေတာ႔သားသမီးအေရးနဲ႔ပင္ ႏွိမ္႔ခ်မ်တ္ႏွာေပးနဲ႔မေခ်းငွားခ်င္လည္း

ေခ်းငွား၊ ေခါင္းမငုံ႕ခ်င္လည္း မ်က္လႊာေလးခ်လို႕ သားသမီးပညာေရးတြက္ ဆုံးခန္းတုိင္ဖို႕သာ ေခါင္းထဲဦး

ေႏွာက္ထဲသာေတြးေနရွိရွာေနမိသည္႔ဇနီး။သားေတြသမီးေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ပဲရွာရရွာရ ၊ဘယ္
ေလာက္ပဲ ရရမေရာင္႔ရဲမတင္းတိမ္နုိင္သည္႕ ေစတနာေလာဘေဇာနဲ႔ ေမာဟေတြတသီၾကီးဖုံးေနပါေရာ
လား။သားေတြသမီးေတြအတြက္ ဘယ္ေသာအခါမွ စိတ္တုိင္းက်ျပီးျပည္႔စုံတယ္လို႔လည္းမျမင္ ၊အျမဲတမ္း
နူတ္က ျဗစ္ေတာက္ျဗစ္ေတာက္ နားပူေအာင္ဆူေတာ႔သည္။ ဒါကုိသားသမီးမ်ားမခံသာနူတ္လွမ္ထိုးေတာ႔
မိမိကၾကားဝင္ဟန္႔ရသည္။ မိဘေမတၱာေရာင္ျပန္စူးမိမည္စုိး၍ဟန္႔ျခင္းကုိပင္ နာမခံသာခ်င္သလို ေပေတ
ေနတတ္ၾကသည္။အျပစ္မဆုိမိ....။မိမိအျပစ္တင္လ်ွင္သူအျပစ္သင္႔မည္စုိး၍သာျဖစ္သည္။ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ၊ပုတၱဒါရႆသဂၤေဟာ.တရားနဲ႔အညီေလာကမွာအားလုံး သားသမီးမုန္းတယ္လို႕ထုံးမရွိဘူးတဲ႔၊သား
ဆုိးသမီးပစ္ရုိးထုံးစံမရွိေလသည္ပဲကုိး..။မိမိတို႔ေမာင္ႏွံမွာ သံသရာအေရးလည္းမေတြးမိ၊နိဗၺာန္ေရးလည္းမ
ေမ်ွာ္မိ ၊အရင္လိုအလွဴၾကီးအတန္းၾကီးလည္းမျပဳနုိင္တာလည္းၾကာျပီ။ ေတြးရင္းပင္ရင္ေလးရေတာ႕သည္။
တပတ္သီတင္းဥပုဒ္ေလးမွ မမွန္ခ်င္ေတာ႔။တေန႔ဆြမ္းေလးသာအမွီလွဴတန္းျပီး ကုသုိလ္ယူရသည္။ရႊာဦးဆ
ရာေတာ္ေက်ာင္းက အသံခ်ဲ႔စက္က သီလေပးသံနားစြင္႔ျပီး ဥပုဒ္သီတင္းေစာင္႔ရေတာ႔သည္။
   “အမ္း..မိဘေတြမ်ားသမုဒယႏြယ္ပင္သံေယာဇဥ္ကိေလသာ ၾကီးေပစြ....”.ေတြးေနလို႕လည္းျပီးေသး
ပါဘူးေလ...ေနညဳိခ်ိန္မွီေသရည္ေလးအျမန္ခ်က္မွေတာ္ေရာ္ကာက်ေပမည္။
................................................................................................................................  ...................
               ရာသီခြင္ေတြတပတ္ျပီးတပတ္ လြန္လို႔အခ်ိန္ေတြေတာင္လြန္ပါေပါ႔လား...။အေတာင္စုံေတာ႔
အပ်ံသင္ျပီေပါ႔ေလ။သားေတြသမီးေတြငယ္စဥ္အခါလို႔အိမ္မွာဆူညံစြာမရွိၾကေတာ႔။တိတ္ဆိတ္လို႕ပင္ေျခာက္
ေသြ႔ေရာ႔ျပီ။မိမိတို႔သည္လည္း ခႏၵာကုိင္းလို႔ပင္အရုိးျဖဳိင္းျဖဳိင္းခါးကုိင္းစပင္ျပဳေလျပီ။ပညာလည္းစုံလို႔တခ်ဳိ႔
သားသမီးေတြၾကင္ယာေတာင္စုံလင္ၾကျပီ။ရပ္ေဝးေျမျခားအိမ္ေထာင္ရပ္သားက်တဲ႔သားၾကီးရဲ႕မဂၤလာပြဲ
ေတာင္မိမိတို႔မတတ္လုိက္ရမျမင္လုိက္ရ။သူတို႔ပို႔လိုက္သည္႔ဓာတ္ပုံေလးကုိပဲျမင္ေတြ႔ခြင္႔ရသည္သာ။         ရုန္းရင္းကန္ရင္းပင္အခ်ိန္ေတြကုန္တာျမန္လြန္ေပစြဟုေတြးမိသည္။အစြမ္းကုန္ဖူးပြင္႔၊အစြမ္းကုန္စိမ္းစုိ၊အစြမ္း
ကုန္ခတ္လက္ေဝဆာခဲ႔ေသာသစ္ပင္ၾကီးဟာခုေတာ႔အရုိးျဖုိင္ျဖုိင္ႏွင္႔ညွာတံမခုိင္ေသာပန္းလုိေၾကြဖုိ႔အသင္႔၊ဇရာ
ရဲ႔သေဘာနဲ႔အနိစၥကုိရွူေနရေတာ႔သည္။တနယ္တေက်းပညာသင္သူကသင္၊ရပ္ေဝးေျမျခား အလုပ္သြားသူ
ကသြားႏွင္႔ အိမ္အိုတဲပုတ္မွာ အေမအိုနဲ႔အေဖအိုသာက်န္ေတာ႔သည္။မိမိတို႕သည္လည္း  ဘၾကီးအရႊယ္၊
အေဖၾကီးရႊယ္ေရာက္ခဲ႔ျပီ။ ကုန္းပုိင္းေျမေလးမွာ ရသမ်ွသီးႏွံေလးစုိက္ျပီးအသက္ေမြးရသည္။ခုမွပင္တရား
ဖက္လို႔အသက္ရွင္ေနရသည္။
   သက္ၾကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ေရာက္လို႔ညည္႔ပင္အေတာ္နတ္ျပီ။အခုထိမိမိမွာ အိပ္မေပ်ာ္နုိင္ ။ သန္စဥ္ျမန္စဥ္ရုန္း
ကန္ခဲ႔သမ်ွအတိုးခ်လို႔မနားနုိင္ေသးေပ။သားေတြသမီးေတြ အေဝးတေနရာမွာ အဆင္မွေျပပါစ၊ေနေရးထုိင္
ေရးမည္သုိ႔ရွိစ ေတြးရေမာရျပန္သည္။အမ္းေလ..မိမိတို႔အိမ္စုတ္ေလးထက္ေနေရးထုိင္ေရးေတာ႔သာေပၾက
လိမ္႔မည္ေပါ႔လို႔ပဲ ေျဖသိမ္႔ေတြးလုိက္ရသည္။သူတို႔ေလးေတြၾကင္ယာေတြက ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိပါစ၊စား
ေကာင္းေသာက္ဖြယ္ရာမညည္းမျငဴျပဳစုေကြ်းေမြးနုိင္ၾကပါမည္လားဟု ဒါေတာ႕ေတြးရသည္။မိလိုဖလိုရွာေဖြ
ေကြ်းေမြးနုိင္ပါ႔မည္လား..အို..စုံလို႔စုံလို႔ပင္ေတြးရသည္။
                  ထရံေပါတ္ၾကားထဲကထိုးထြက္လာတဲ႔လေရာက္သည္ ေမွာင္မုိက္ေနေသာအိမ္က်ဥ္းေလးထဲ၌
လင္းျဖာက်ေနသည္။မိမိဇနီးအိုကုိျခဳံေစာင္ေလးလႊားေပးလုိက္ျပန္တယ္။“ ဟဲ႔..သားၾကီး..မင္းညီမေလးအဖို႕
ခ်န္ထားဦး...စားစား...”ရုတ္တရက္ ဇနီးအိုနူတ္ကအသံေၾကာင္႔မိမိမွာ လန္႔ဖ်တ္သြားရသည္။“ေအာ္..ဒုကၡ..
ကုိယ္ကသာထုိင္ေတြးေနလို႔ ဒီအမယ္အိုၾကီးအိပ္နုိင္ရန္ေကာဟုေတြးေနတာ၊တကယ္တမ္းက်သူခမ်ာ႔ အိမ္
မက္ထဲေတာင္ သားသမီးေတြနဲ႔ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္လုပ္ေနေသးတာကုိး..”ဟုသိရ၍ မိမိမွာစိတ္ပင္မ
ေကာင္းနုိင္ေတာ႔ေပ။ မိခင္ေမတၱာမ်ားတယ္လည္းၾကီးေပစြ။အေဝးေရာက္ေနတဲ႔သားေတြသမီးေတြသိနုိင္
ပါစေလ။တေခါတ္တခါေလာက္ပင္ေရာက္မလာနုိင္တဲ႔သားသမီးေတြမ်ားမိဘေတြမည္သုိ႔ရွိေနလိမ္႔မည္လည္း
ေတြးမိရန္အေကာင္းသားေလ။

     တစ္စစႏွင္႔အာရုံေတြေဝဝါး၍ မိမိကုိယ္ပင္အိပ္ေမာက်သြားသည္ပင္မသိလုိက္ေပ။လင္းၾကက္တြန္လို႕ပင္
ဟုိဘက္ရႊာကလယ္ေစာင္႔ၾကီးဦးသာေဗ်ာ၏တုံးေမာင္ခတ္သံၾကားမွနုိးလာသည္။အိပ္မူန္စုတ္ဖြာျဖင္႔ပင္
မယ္အုိၾကီးကုိနုိူးမည္႔ဟန္အျပင္ အိပ္ရာထဲ၌မရွိေတာ႔။အာရုဏ္ဆြမ္းတြက္ခ်တ္ျပဳတ္ေနသည္႔အိုးသံခြက္သံႏွင္႔
အသံမ်ားၾကားေနရသည္။`“ ဟဲ႔..မယ္ျပဳံး..နင္႔မလည္းမျမင္မစမ္းနဲ႔..မီးခြက္ေလးဘာေလးထြန္းမွေပါ႔..”
`“ျမင္ပါတယ္ေတာ႔..ေတာ္႔မွာလည္း..ကုိယ္႔ဟာကုိယ္ပူစမ္းပါ..၊ေဟာဟုိနားမွာ က်ဴပ္ဆားေလးနဲ႕အိုးမဲခဲ
ညက္ေလးခ်ထားတယ္၊မ်က္ႏွားေလးသစ္ျပီး ဘုရားပန္းေရေလးလဲဆီမီးေလးကပ္ဖို႕လုပ္ဦး...”
ဆတ္ေျပာေနရင္ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္နဲ႔ျပီးမယ္မဟုတ္ေတာ႔တာနဲ႔ပင္မ်တ္ႏွာသစ္လိုက္ျပီးဖ်င္းၾကမ္း
တဘက္နဲ႔သုတ္စင္လုိက္သည္။တံျမတ္စီးကုိယူျပီးအိမ္ေရွ႔တလင္းကုိအမွဳိတ္လွဲရင္းသုံးဆယ္႔တစ္ဘုံေဝေန
ယ်သတၱဝါအမ်ွရၾကေစ႔ငွာ ေမတၱာပို႔သေနမိအခုိက္ အိမ္ထဲမွာ ေၾကးစည္သံေလးၾကားမိေတာ႔ အမယ္အိုၾကီး
ဘုရားရွိခိုးေနျပီကုိသိလိုက္ရသည္။ အမယ္အိုၾကီး၏ဘုရားစာရႊတ္သံကုိမိမိပါအာရုံစုိက္၍နာေနမိသည္။

“အစိေႏၱယ်..အစိေႏၱယ်...............

..................................

သုံးဆယ္႔တစ္ဘုံက်င္ကုန္ေသာေဝေနယ်သတၱဝါအေပါင္း ေဘးရန္ကင္းကြာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ.ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္းကင္းၾကပါေစ..

ဘုရားတပည္႔ေတာ္မ၏သားသမီးအေပါင္းေဘးရန္ကင္းကြာလို႔ေကာင္းက်ဳိးလုိရာ ျပည္႔ဝၾကပါေစ.

 ..................

ေၾသာ္..ဆုေတာင္းပတၳာမျပီးနုိင္ေတာ႔ေပ။မနတ္မိုးလင္းတာနွင္႔နိစၥဓူဝျပဳေနက်အသံျဖစ္ေပမယ္႕႔

ေယာက်္ားသားျဖစ္သူမိမိပင္မရုိးနုိင္မအီနုိင္သားေတြသမီးေတြကုိမွန္းဆလို႔လြမ္းရ၊ေမတၱာပို႔ရေန

သည္။ဒါဟာမိမိတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေန႔စဥ္ဝတ္တစ္ခုျဖစ္လို႔ေနပါေတာ႕သည္။  

 

  

      

          

တိတ္ဆိတ္သံ

သူမက..စူးျမတဲ႔.
.ျမွားတစ္စင္းဆုိ.
.ငါကငါႏွလုံးသားထဲထိအဆုံး..
ငါကုိယ္တုိင္ထုိးစုိက္ထားတယ္....။

သူမကဖူးငုံစပန္းေလးတပြင္႔ဆုိ..
ပြင္႔အာလွပဖို႔ငါ႔ေသြးကုိေလာင္းလို႕..
ရွင္သန္ေစမယ္..။

အကယ္၍..
ငါငုိေၾကြးေနရမယ္ဆုိရင္ေတာင္..
ဘယ္ရင္ခြင္မွ..
ငါမခုိဘူး..
ဘယ္သူ႔ဆီမွ..
ငါရင္မဖြင္႔ဘူး..
ငါ႔ႏွလုံးသားကုိ
သုိသုိသိတ္သိတ္နဲ႔ပဲ...
သိမ္းဆည္းထားမယ္..။

ငါမ်တ္ရည္ကုိ သူမ
မျမင္ေစခ်င္လို႕..
ညညေရာက္တုိင္း
အေမွာင္အားကုိးနဲ႔
အခန္းငယ္မွာ ...
ငါမ်တ္ရည္တို႔နဲ႔ လင္းဖ်ာေစမယ္..။

လြတ္လပ္မူ႕

ငါ..တိတ္ဆိတ္ေနတာဆုိတာ..
ရင္တြင္းဝုန္းဆန္
ပင္လယ္လို ညံေနတာပါ...

ငါျပဳံးေနတယ္ဆုိတာ...
ေလေဝွ႔လို႔ေၾကြခ..
ပန္းေတြရဲ႕ အလွလို ငုိေၾကြးေနတာပါ...

ငါ မေျပာခ်င္ဘူးဆုိတာ
စကားလုံးမ်ားကုိစီရီခ်..
ငါ႔ရဲ႕အဘိဓာန္ထဲက
အသိတရားေတြ ျပည္႔ေနလို႔ပါ...

အသိတရား...
ဆင္ျခင္မူ႔တရား...
ေလးနတ္ျခင္း...
ျမတ္နိုးျခင္း....
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ...
.......................
.......................
.......................
........................

လမ္းေပၚက ဂ်စ္ပစီေလးတေယာက္...
ငါေရးတဲ႔ကဗ်ာကုိ
မဖတ္ဘူး...။
ေလကုိခြ်န္ျပီး..
ဖုန္ဖက္ေတာင္မခါဘူး....
ထြက္သြားတယ္....။

..........................
..........................
.........................
အဲဒီဂ်စ္ပစီေကာင္ေလး
ေပ်ာက္ကြယ္တဲ႔အထိ
ငါေငးေနခဲ႔တယ္...
ငါ႔လက္ထဲက
ကဗ်ာတပုဒ္က
ေလးလံလာေတာ႔တယ္......။

အကယ္၍..မင္းမ်ားသိရင္

အျခားသူေတြက မင္းကုိဂရုစုိက္တာျမင္ရင္
ငါေက်နပ္ပါတယ္..
ဒါေပမယ္႔..ငါမေပ်ာ္ဘူး..။
ငါကုိယ္တုိင္ မင္းကုိျပဳစုခ်င္တာ...။

တျခားသူေတြနဲ႔ မင္းအဆင္ေျပရင္
ငါေက်နပ္ပါတယ္....။
ဒါေပမယ္႔ ..ငါ အထီးက်န္တယ္..
အရာရာတြက္ငါရွိခ်င္ေနလို႕ေပါ႔..။

အျခားသူေတြနဲ႔ မင္းစကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ေနတဲ႔အခါ
ငါေပ်ာ္ပါတယ္...
ဒါေပမယ္႕...မင္းမ်ားသတိရရင္ေလ..စိတ္နဲ႔
ငါလြမ္းေနခဲ႔ရတယ္...။

အျခားသူေတြကုိ မင္းကုိးစားတဲ႔အခါ
မတားလုိခဲ႔ဘူး...
ဒါေပမယ္႔..ငါ ဝမ္းနည္းခဲ႔တယ္..
မင္းေရွ႕မွာမတ္မတ္ငါတေယာက္ပဲရွိခ်င္ခဲ႔တယ္...။

အျခားသူေတြက မင္းကုိ
ခ်စ္တဲ႔အခါ ငါၾကည္နူးပါတယ္..
ဒါေပမယ္႔..မင္းမ်ားငါ႔ကုိေမ႔သြားမလားစိတ္နဲ႔
အျမဲထိတ္ခဲ႔ရတယ္...။

အဆတ္ေဟာင္းေတြနဲ႔
မင္းနူတ္ဆတ္တဲ႔အခါ..ငါမုဒိတာပြားခဲ႔တယ္..
ဒါေပမယ္႔..ငါအျမဲစုိးရိမ္ခဲ႔ရတယ္..။

မင္းတတ္ၾကြေနတာျမင္တုိင္း
ငါ ေဘးက..ဝမ္းသာခဲ႔တယ္..
ဒါေပမယ္႔..မင္းအေပ်ာ္လြန္သြားမွာ
ငါေၾကာက္ခဲ႔ရတယ္...။

အျခားသူေတြက မင္းကုိ
ရင္းႏွီးလြန္းမွသိေတာ႔ ငါ..ျပဳံးေနခဲ႔တယ္..
ဒါေပမယ္႔..သူတုိ႔တန္ဖိုးမထားၾကမွာ
ငါစုိးထိတ္ခဲ႔ရတယ္..။

အျခားသူေတြနဲ႔ မင္းေပ်ာ္ေနတုိင္း
ငါမေခၚရက္ခဲ႔ဘူး..
ငါေခၚတုိင္း..မင္းျငီးေငြ႔႔သြားမွာစုိးခဲ႔တယ္..။

မင္းမလာနုိင္မွန္းသိေပမယ္႔
ငါမေခၚရက္ခဲ႔ဘူး..
ဒါေပမယ္႔..ငါအျမဲေမ်ွာ္ေနခဲ႔တယ္..။

မင္းစိတ္ညစ္တယ္လို႔ၾကားတုိင္း
အဲဒါေတြ ..ငါ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တယ္..
ဒါေပမယ္႔..ငါ႔မြန္းၾကပ္မူ႔ေတြ...
မ်ဳိသိတ္ခဲ႔တယ္..။

အျခားသူေတြကုိ မင္းသံေယာဇဥ္
မျဖတ္နုိင္ဘူးၾကားေတာ႔
ငါေၾကကြဲခဲ႔တယ္..
ဒါေပမယ္႔..ငါျပန္တည္ေဆာက္ခဲ႔တယ္..။

မင္းရဲ႕နိုးထျခင္းမနတ္ခင္းတုိင္းမွာ
ငါ႔ကုိအရင္ဆုံးနူတ္ဆတ္ခြင္႔မရခဲ႔ေပမယ္႕
ငါ႔ရဲ႕နိုးထျခင္းမနတ္ခင္းတုိင္းမွာ
မင္းကုိ သတိရေနခဲ႔တယ္..။

မင္းဖုန္းေခၚသံတေန႔တခါမၾကားရေပမယ္႕
ငါတိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔တယ္..
မင္းဘယ္ေတာ႔မတ္ေဆ႔ခ်္လာမလည္းစိတ္နဲ႔
ခဏခဏငါ႔ဖုန္းၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။

အျခားသူေတြနဲ႔ မင္းစာေတြ
အမ်ားၾကီရုိက္တာျမင္တုိင္း
ငါ႔ inboxမွာမင္းစာမ်ားေရာက္ေနေလမလားစိတ္နဲ႔
ငါခဏခဏဖြင္႔ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္..။

အျခားသူေတြကုိ မင္းcommentေပးတာေတြ႔တုိင္း
ငါ႔စာမ်တ္ႏွာေတြမွာ
မင္းcommentေပးေလမလားစိတ္နဲ႔
ငါ႔ဖြင္႔ၾကည္႔ခဲ႔တယ္...။

အျခားသူေတြေရးတဲ႔ကဗ်ာေတြတုိင္း
မင္းၾကဳိတ္ႏွစ္သက္တာေတြ႔ရေတာ႔
ငါေရးတဲ႔ကဗ်ာေတြ မင္းမ်ားဖတ္ေလမလားစိတ္နဲ႕
ျပန္ျပန္စစ္ခဲ႔တယ္..။

မင္းအိပ္ေပ်ာ္ေနတာၾကည္႔ျပီး
ၾကည္နူးေနေပမယ္႔
မင္းမ်ားနူိးသြားေလမလားစိတ္နဲ႔
ငါ႔အသက္ရူသံတိုးတိုးရူခဲ႔တယ္...။

ညေတြနဲ႔ငါေနသားက်ခဲ႔တယ္..
လမ္းေတြနဲ႔ ငါအေဖာ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္..
ခုံတန္းေတြနဲ႔ ငါမိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ႔တယ္..
ကဗ်ာေတြနဲ႔ ငါအကြ်မ္းဝင္ခဲ႔တယ္..
သီခ်င္းေတြနဲ႔ ငါဖတ္လဲတကင္းျဖစ္ခဲ႔တယ္..
မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ငါေဝးခဲ႔တယ္..
မီးခုိးေငြ႔ေတြနဲ႔ငါ ရင္းႏွီးခဲ႔တယ္...
အဲဒါ..အားလုံးက
အလြမ္းတဲ႕...။

မင္းကုိခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔
ငါ႔အတၱနဲ႔ငါကြ်မ္းေလာင္ခဲ႔တယ္..
မင္းကုိလြမ္းတဲ႔စိတ္နဲ႔
အဇ်တၱကုိငါ ေဖ်ာက္ခဲ႔တယ္...
မင္းကုိ စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔
ငါ႔အနာကုိ ငါမနာတတ္ခဲ႔ဘူး..
မင္းကုိ စိတ္မခ်စြာနဲ႔
ငါ႔အပူမီးေတြထဲ
ငါျပာက်ခဲ႔တယ္..
မင္းကုိ သတိရစိတ္နဲ႔
ငါ႔ညခင္းေတြ ငါ႔ရန္သူသက္မွတ္ခဲ႔တယ္..
မင္းကုိ ပုိင္ဆုိင္ခ်င္စိတ္နဲ႔
တေလာကလုံး ငါေက်ာခုိင္းခဲ႔တယ္..
မင္းနဲ႔နီးစပ္ဖို႔အတြက္
ငါ႔တြယ္တာမူ႕ေတြအလုံးစုံ
ျဖတ္ေတာက္ခဲ႔တယ္...
မင္းအျပဳံးေတြျမင္ရဖို႔
ငါ႔ငုိေၾကြးျခင္းေတြ
ငါစြန္႕ခဲ႕တယ္..
မင္းနဲ႔ ..........ဆုိတဲ႔စိတ္နဲ႔
ငါရွင္သန္ေနခဲ႔တယ္...။

မင္းမ်ားငါဆီတကယ္
ေရာက္လာေလမလားစိတ္နဲ႔
ငါ႔ေသျခင္းတရားကုိေတာင္
ငါေတာ္လွန္ေနတတ္တဲ႔အေကာင္...။

မင္းသိလား...
ငါအသက္ေငြ႔ေငြ႔က်န္ေနရင္ေတာင္
မင္းေရာက္လာခဲ႔ျပီဆုိ..
ေငါတ္ခနဲ႔ထထုိင္ျပီး
မင္းကုိတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖတ္ထားမယ္ဆုိတာ
မင္သိမ်ားသိရင္....................။

နားလည္လုိက္ကြယ္

ငါ႔ အခ်စ္ေလးေရ..

ငါဟာ ၾကဳိးတစ္ေခ်ာင္းလို

မက်င္႔ၾကံခဲ႔ပါဘူးကြယ္..

မင္းအကာအကြယ္ေလးနဲ႔

ယုိင္နဲ႔နဲ႔ လင္းေခြေနရတဲ႔

ညအိုထဲက

အလင္းတုိင္ငယ္ေလးပါ......။

မင္းအတြက္ လုိအပ္ခ်ိန္

ထြန္းညွိလုိက္ပါ........

ကုိယ္႔ကုိကုိယ္

အရည္ေပ်ာ္က်ရေကာင္းမွန္းမသိေအာင္

မီးစကုိ ဆြဲဆုတ္ထားမယ္႔ ငါေပါ႔.......။

မင္း အလင္းရပါေစ....။

ငါ႔ခ်စ္ေလးေရ..

မင္းအိပ္စက္ခ်ိန္ေရာက္ရင္

ငါ႔ကုိ ျငိမ္း သက္ခဲ႔လုိက္ပါ...

အေမွာင္နဲ႔ငါက 

မိတ္ရင္းေဆြ၇င္းေတြ ပါကြယ္..။

 

(သြားခါနီးေသာ ေမာင္ျမတ္ခုိင္သုိ႕)

စီးတဲ႔ဖိနပ္က စင္ၾကယ္ဖိနပ္..

ယူမိတာက မုန္႔တခ်ပ္..

ေစတနာထက္ထက္နဲ႔

လူကေလးရယ္စားေစေတာ႔ ၾကံရႊယ္..

လူကုံထံအလယ္မွာ

သူ႔ဂုဏ္မာန္မၾကြယ္ဘူး..

မရွိလို႔လည္း မခုိး

ရွိလို႕ခိုးတဲ႔သူခုိးမ်ုဳိးလည္း မဟုတ္..

ဒါကုိ..

သတင္းလုပ္လို႕

ျပည္ေက်ာ္ေမာင္းခတ္..

သေကာင္႔သားပါးစပ္က

အသိေပးတာပါတဲ႔ေလ...။

ခရုိနီအေပါင္း..

သူ႔ပေထြးေဟာင္းေတာ႔

သတင္းမလုပ္..

ဒင္း..ပါးစပ္ပုတ္က

ထန္းလ်က္ေကြ်းမိတဲ႔ေခြးလို..

အျမွီးကုတ္ပါတဲ႔.(.ေမာင္.ျ....တ ္..ုိင္..)

မင္႔ သအုပ္ကုိ

ေျပာခ်င္စမ္းပါရဲ႕...

အဘယူတဲ႔ မုန္႔က

ျပည္မွာေပ်ာက္ေပ်ာက္တဲ႔

ပတၱျမားငေမာက္ေတြ

မဟုတ္ဘူးေလကြဲ႕..။

“ခ်မ္းမင္းကုိ”