ကဗ်ာအတြက္ကဗ်ာ

ဟြန္း..
ၾကည္႔စမ္း...
ေရးလိုက္တဲ႔ကဗ်ာေတြက
အသည္းကြဲေနလိုက္တာ...
ကမၻာတျခမ္းလုံးလုံး အလြမ္းေတြ
ဖုံးလြမ္းေနလိုပဲ..႔.....
ဒါနဲ႔မ်ား...
ေႏြဦးငွတ္တို႔လို႔
ေတာင္ပံျဖန္႔လို႔ ေတးက်ဴခ်င္ေသးတယ္..။
အားနာပါးနားနဲ႔..
ကဗ်ာဆိုတဲ႔ေကာင္က
က်ေနာ္ကုိ စကားတိုးတိုးလာေျပာတယ္..
ကြ်န္ေတာ္မလြမ္းခ်င္ေတာ႔ဘူး..တဲ႔ေလ..။

ျဖစ္နိုင္ရင္ ေႏြရဲ႔ ေႏြဦးေလးလို
သာသာယာယာေႏြးေႏြးေထြးေထြး
ေနခ်င္ျပီ...။

ေဆာင္းဦးေပါတ္ရဲ႔မနတ္ခင္းေလးလို

က်ေနာ္လတ္ေတြ အေႏြးထည္ထူထူၾကီးထဲ
ပုန္းခိုမေနခ်င္ေတာ႔ဘူး႔..
ၾကာေတာ႔ ..
က်ေနာ္..မြန္းက်ပ္လာျပီ...
လြမ္းရတာလည္း ေညာင္းကုိက္လာျပီ...။

ထိုေႏြဦးေလးမွာ
က်ေနာ္နဲ႔ကဗ်ာဆိုတဲ႔ေကာင္
လမ္းအတူတူေလ်ွာက္ခဲ႔ၾကတယ္..
ကတိေတြေတာင္းၾကတယ္..
တစ္သက္စာ မလြမ္းေၾကးနဲ႔..
တစ္သက္စာ သူမကုိ ေမာင္းထုတ္ပစ္ဖို႔ ေပါ႔။

ကဗ်ာေလးက ေဝ႔ေဝ႔ဝဲဝဲ
မ်တ္ရည္တို႔နဲ႔ က်ေနာ္ကိုေမာ႔ၾကည္႔တယ္..
ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အျပဳံးေလးေပါ႔..
က်ေနာ္က ကဗ်ာရဲ႔ပါးေလးကုိ
ဖြဖြရြရြနမ္းလို႔..တင္းတင္းေလးဖတ္ထားတယ္..။

နင္မငုိေစရေတာ႔ပါဘူး..

ကဗ်ာရယ္.....။

(ကဗ်ာနဲ႔ပုံနဲ႔ ဘာဆိုင္ေလာက္ဖူးေနာ္ဟဟဟဟဟ)